September 6th, 2014 – Kazbegi trail marathon, Georgia

Zo, dat was me het tripje weer wel. Zondagmorgen vertrokken uit Twello en via een tussenstop in Oekraine, omvliegen vanwege het oorlogsgebied, kwam ik vlak na middernacht aan in Tbilisi. Anderhalve dag later vertrokken naar Kazbegi voor de trail-marathon ter plaatse.
Kazbegi gelegen op bijna 1800 meter, dus alvast even wennen aan de hoogte. De marathon zou beginnen met een klim van 500 meter. Direct de eerste dag die klim maar eens verkennen. Er liep een ouderwets zandpad in haarspeldbochten omhoog.

Kazbegi

Kazbegi

Veel kuilen en stenen in de weg, maar best nog wel redelijk begaanbaar op gewone hardloopschoenen. Ik had gekozen voor gewone hardloopschoenen omdat ik vlak voor vertrek nog het volgende las: “op 3 kilometer na, is het hele parcours op primaire wegen” (vrij vertaald uit het Engels). Daarvoor dacht ik dat ik op trailrunschoenen moest lopen, het was immers een trail-marathon. Maar goed, 1 paar trainings-schoenen en 1 paar wedstrijdschoenen meegenomen. Beide gewone hardloopschoenen, zonder profiel dus. Geschikt voor normale wegen.
Uuuhhh…. flinke misrekening! Primaire wegen kan betekenen, de “belangrijke wegen”, in dit geval betekende het gewoon dat de wegen wel heeel primair waren. Het was 3 kilometer op (een soort van) asfalt, de rest op zand/gras en dergelijke. En toen ik zag dat de beklimming 2 paden telde en de afdaling niet op de redelijk lopende haarspeldbochten-weg zou gaan, was het foute boel. Ik heb het 1 keer geprobeerd, maar er was bijna niet af te komen op gewone hardloopschoenen. Dat zou niks worden, 1 grote stijle glijbaan.
Nu was er in mijn guesthouse een 63-jarige Pool die geen Engels sprak, hij zou ook meedoen aan de marathon. Via andere mensen bood hij mij 1 van zijn (behoorlijk oude) trailrunschoenen aan. Klein maatje te groot, maar op mijn eigen schoenen zou ik het sowieso niet redden.. Mooi! Dat was geregeld.

Guesthouse

Het gezellige straatje waar ook mijn guesthouse stond

Wedstrijddag. Om 9 uur ‘s morgen gingen we van start. De halve en de hele marathon startten tegelijkertijd. Een kleinschalige wedstrijd, aan de hele afstand deden 50 man mee, aan de halve iets meer. We begonnen dus met dik 100 man aan de beklimming. Nu dacht ik toch echt dat ik de berg goed verkend had. Maar het bleek dat er nog een pad naar boven was. En die was stijl. Met een gemiddeld percentage van 20% (!) mochten we omhoog. Hardlopen was er dus niet bij. Bovenop de top zag ik dat er maar een man of 5 voor me liepen. En dat konden dus net zo goed mensen van de halve marathon zijn, die hoefden tenslotte niet zo ver.
Bovenop de top had je trouwens een kleine vlakte met een prachtig uitzicht op de Kaukasus-berg-toppen, maar die had ik al een paar keer gezien die week. Op naar de volgende verrassing. Er bleek NOG een pad, die we naar beneden moesten volgen. Ik had een nieuw soort lens in mijn oog, die niet helemaal pastte. Die was ik in de eerste kilometers al kwijtgeraakt. Nu heb ik maar een kleine sterkte, maar in de afdaling wil je zo snel mogelijk naar beneden en op deze technische afdaling had ik graag iets scherper gezien,

De klim

De klim ging naar de top met het kerkje

om alle uitstekende rotsen en stenen te zien. Maar ach, het ging allemaal goed. Het was wel een flinke aanslag op kuiten en knieen, maar wonder boven wonder ging het allemaal weer goed.
Beneden aangekomen hadden we nog maar 7 kilometer afgelegd, maar wel een stijle beklimming en afdaling achter de rug. Nu nog “maar” 35 kilometer. We passeerden mijn guesthouse, waar de helft van het totale aantal toeschouwers van het hele parcours stonden (10 in totaal, met uitzondering van start&finish), 5 van mijn supporters, de staff/eigenaars van het guesthouse. Daarna kwam ik goed in mijn ritme, op weg naar mijn voorganger, een van de weinige Georgische lopers op de hele marathon afstand. Weer typisch een gevalletje van veel te hard gestart. Ik liep hem gestaag voorbij. Daarvoor zag ik nog 2 lopers waar ik niet dichterbij kon komen. Bij 14 kilometer splitste de halve marathon zich van de hele. Er was een verzorgingspost op die plek, die me de leuke mededeling meegaf dat ik in eerste positie liep van de hele marathon. Zohoo! Ik liep in een lekker tempo door het dal. Nog wel steeds bijna op 2 kilometer hoogte, en het was wel een beetje op-en-af. Maar ik voelde me prima.

Gergeti

Het plateau op de top van de klim

Van 14 tot 36 kilometer was het een behoorlijk saai stuk. Als koploper kwam ik steeds als eerste bij de verzorgingspostjes, en daar bleek dat ze nog niet heel veel marathon-ervaring hadden. Ze hadden grote tupperware-achtige bakken met drinken, bananen en/of sponsen. Maar dan moet je die bakken wel open kunnen maken. En ook was er een post waar de sponsen droog waren, daar heb je dus helemaal niets aan. Bij 1 postje moest ik even teruglopen omdat ze vergeten waren mijn startnummer te noteren (dat ging allemaal met de hand). Maar het ging allemaal met de beste bedoelingen en met evenveel enthousiasme. Op 25 kilometer zag ik een achtervolger. En op 30 kilometer haalde hij me bij. Vanaf dat punt was het wind in de rug, dus ik zag het nog wel zitten. Maar op 32 kilometer was het opeens accuut over. Mijn lichaam wilde totaal niet meer. Ik kan vele, vele redenen verzinnen (de halve marathon de week ervoor, die ik voluit liep. De hoogte. Te weinig koolhydraten onderweg. Te vaak (en te snel) de beklimming verkend. Maar waarschijnlijk een combinatie van die factoren). Ik stortte volledig in. Het duurde nog tot zo’n 38 kilometer voordat ik opnieuw werd ingehaald. Op het vlakke was ik inmiddels overgegaan op stukjes wandelen afgewisseld met stukjes rustig hardlopen. Dat rustig hardlopen kostte me vreselijk veel kracht en moeite, ik zat er compleet doorheen. Maar ik liep nog steeds op een 3e positie, een podiumplek dus. Dus ik moest blijven lopen.

Kazbegi Marathon

In actie!

Ik wist ook niet waar mijn achtervolgers zaten. Bij een keerpunt had ik gezien dat de toenmalige nummer 3 (die nu 2e liep) met een paar anderen vlak achter zich liep. Maar ze kwamen me maar niet inhalen. Ik moest dus door, en het kon vrijwel niet meer.
We kregen Kazbegi weer in zicht. De laatste kilometers. Ook dat feit was niet genoeg om nog even dat laatste beetje er uit te persen en nog even te gaan hardlopen, het ging gewoon niet meer. Steeds achterom kijkend (nog steeds niemand) kwam de finish dichterbij. En toen opeens zag ik dat ik nog maar 200 meter van de finish was. Klein looppasje ingezet en gefinished. Toch die podiumplek.
Kotsen! Een fenomeen wat je vaker ziet na de finish van een marathon, maar het was mij nog nooit gebeurd. Ik ging zitten en nam allerlei voedingsmiddelen en drankjes tot me. Chocola voor de suikers, cola. Een biertje van de Roemeense winnaar sloeg ik af. (!!)
Nog een uurtje tot de prijsuitreiking. Alhoewel ik al uitgechecked was, mocht ik in het guesthouse nog even douchen. Ik liep er met moeite naar toe, en met evenveel moeite kon ik onder de douche blijven staan. Het modder en zand van de benen wassen kostte te veel kracht. Met dezelfde moeite kon ik nog net mijn kleren weer aantrekken en de helse tocht (500 meter) terug naar de prijsuitreiking ingezet. De derde prijs leverde een beker op en een verblijf in een duur Georgisch resort (die heb ik weggeveven aan mensen die daar woonden en die wat foto’s van me gemaakt hadden). De prijzen in ontvangst nemen en de foto-sessie gingen nog, maar toen we nog even op het podium moesten blijven staan voor de sponsoren begon ik heel erg te zweten. Oh oh, ik voelde al wat er weer aan zat te komen. Snel, schiet op met de toespraakjes. Het zat er op, ik mocht van het podium.

Prijsuitreiking

Prijsuitreiking

Vijf seconden later zat ik weer te kotsen. Dit keer luchtte het redelijk op. Ze wilden me nog per se een ambulanche induwen, maar dat leek me geen goed plan. Ik kon me weer enigszins bewegen, en liep de 200 meter naar het busstation en de restaurants. Met een lichte lunch en nog een cola kwam ik weer wat bij mijn positieven. Terug naar de hoofstad. Ik had inmiddels geen slecht gevoel meer, wel waren de benen nog vermoeid. Maar ja, na een marathon in de Kaukasus zou het gek zijn als dat niet zo was. Nu, 6 dagen later, heb ik zeer tegen mijn gewoonte in nog steeds niet gelopen, komend weekend weer een marathon, hopen dat ik weer hersteld ben.
Achteraf bleek ik trouwens op de eindstreep een voorsprong van een klein half uurtje op de eerste achtervolger te hebben gehad. Alle achtervolgers ook ingestort? Toch de hoogte? Ik weet het niet. Maar ik had dus rustig kunnen uitwandelen. Ach, nu had ik nog net een tijd binnen de 4 uur, voor wat het waard is.

Kazbegi Marathon

In actie!

Kazbegi Marathon

In actie!

Kazbegi bier

Die andere beker – Kazbegi bier

Zij deed ook mee

Zij deed ook mee

Einde van de afdaling

Einde van de afdaling

This entry was posted in Marathons, Trail. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.