December 6th, 2015 – Cayman Islands Marathon

1e keerpunt na 10km

1e keerpunt na 10km

Mijn valpartij van vorige week in Curaçao bleek nog een flinke staart te hebben. Mijn enkel was wel eens eerder dubbelgeklapt, maar altijd met-zonder gevolg. Dat was nu even anders. Een flinke verstuikte enkel. En naarmate de week vorderde werd de enkel steeds dikker. Daar zat ik niet echt op te wachten, er moesten nog 2 marathons gelopen worden.
Dus tapen, insmeren met zalf tegen de zwelling en koelen. Het leek allemaal niets te helpen. Op zaterdag het startpakket opgehaald, zelfs wandelen was eigenlijk al te veel moeite. Het is dat ik er zo veel in geïnvesteerd had (financieel), anders was ik zeker niet van start gegaan.
1e keer passage finish

1e keer passage finish

De start was weer ‘s nachts, of zondagmorgen heel vroeg zo u wil; 5 uur. Met een (t)overdosis pijnstillers stond ik aan de start. We startten met zo’n 1500 man, waarvan zo’n 100 de hele marathon zouden lopen.
Om de marathon officieel te laten meetellen op de lijstjes moest ik hem onder de 5 uur lopen. Dat zou betekenen dat ik zeker 24km a 12 km/u moest lopen en dan zou ik de rest stevig door moeten wandelen. Zou dat lukken? Van start maar met een heel dik ingepakte enkel. En dan zat ik ook nog met de lopersknie die steeds erger werd, maar dat komt pas na 10km. De eerste kilometers liep ik een beetje een moeizame pas. En daarna… ging het beter! Huh? Nou, mooi!
Ik liep op de vooraf ingecalculeerde 12km/u. Niet verschrikkelijk snel, maar het zou nog heel zwaar worden. Rond halverwege zou het zonnetje aan de hemel staan en het boven de 30 graden worden.
Na zo'n 25km

Na zo’n 25km

Gelukkig hadden ze erg veel postjes onderweg. Minimaal elke 2km een post met water en energiedrank. Ik liep ook met een pet op en een shirt met korte mouwen, in plaats van mouwloos, om me net dat beetje extra tegen de zon te beschermen.
Het waren weer 2 rondjes vandaag. Bij het halverwege passeren van start/finish kwam ik alleen te lopen; de meeste finishten voor de halve. Zou ik hem uit kunnen rennen?? In dat geval zou er misschien nog een bokaal inzitten in mijn leeftijdscategorie. Maar ik had daar geen rekening mee gehouden, en had maar een paar gelletjes bij me. Zo veel mogelijk sportdrank dan maar. Energie was wel een probleem, ik had de laatste weken weinig gelopen door de knie-blessure en de 42km worden dan wel een steeds groter probleem. 
Zo lang mogelijk rennen als het kan moest ik sowieso. Bij 30km was een keerpunt. Bij 27km was ik nog steeds aan het hardlopen, en kon ik aan de andere kant van de weg de lopers zien die nog in de strijd waren. Er liepen ook war estafette-lopers tussen, maar die herkende ik aan een startnummer boven de 1000. En toen kwam ik erachter dat ik best nog in een goeie positie liep. Ik had in Nederland de startlijst gezien en even wat nageplozen, net mijn categorie had wel een paar sterke lopers. Maar de tegenstanders en mijn positie bekijkend zat die beker er zeker nog in op dat moment.
Vlak voor laatste keerpunt (30km)

Vlak voor laatste keerpunt (30km)

Ik begon het wel heel zwaar te krijgen, maar tegenstanders ook. Ik was alleen maar lopers aan het inhalen. Niet veel, maar toch. Mijn tempo ging in die loodzware omstandigheden ook omlaag, maar ik gaf niet toe aan wandelen. Bij 35km opeens 2x achter elkaar een flinke steek in mijn knie. Nee, niet nu!! Met verschrikkelijk veel moeite kon ik toch weer door. Het moment dat je begint te wandelen is het over; je komt dan absoluut niet meer aan het hardlopen.
Ik kreeg het me nu een partij zwaar. Ik begon te rekenen. Wandelen zou me zo’n 5 minuten per kilometer kosten. Dat zou alleen in de laatste kilometer mogen (misschien, waar zaten de tegenstanders?) anders kon ik mijn beker wel vaarwel zeggen.
Ik heb het misschien vaker gezegd, maar dit was denk ik de zwaarste wedstrijd die ik ooit heb gelopen. Fysiek en mentaal. Ik wilde zo graag stoppen maar ik wilde ook zo graag een bokaal meenemen. Vrij uniek en ik kom hier toch nooit meer. Ik redde het tot de laatste kilometer. Daar stond zowaar een voorfietser me op te wachten, en die sleepte me door de laatste 1000 meter heen. Yes, finish!!
Eindelijk... finish!

Eindelijk… finish!

Helemaal naar de kloten en misselijk over de finish. Even bijgedronken (een liter dronk ik zo weg) en wachten. Na een uurtje werden er uitslagen van de op dat moment gefinishte mensen gepubliceerd. Zou het?
Jawel hoor. De nummer 2 (voor de derde keer op rij en onder de 3 uur) zat ook in mijn leeftijdscategorie, maar omdat hij een overall prijs won, schoof de eerste prijs in de categorie door naar mij. Jippie!
Na nog een paar uur (!) wachten de bus terug naar mijn casa waar ik direct door mocht om met mijn kop boven de toiletpot te hangen. Niet ongebruikelijk voor mij en andere marathonlopers. Even een tukkie gedaan (was om 2 uur opgestaan) en daarna ging het weer prima. Op naar de strandtent voor een welverdiende pot bier en een bak voer!
Prijsje

Prijsje

Een heroïsche dag, al zeg ik het zelf, maar de knie is er weer slechter op geworden. Nog 1 marathon te gaan, met ook nog eens aardig wat hoogtemeters. Ik vrees het ergste, maar we zullen zien.

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

2 Responses to December 6th, 2015 – Cayman Islands Marathon

  1. Mischa says:

    Gefeliciteerd man en ontzettend veel respect voor de manier waarop!!!

  2. Hans Kroeze says:

    Respect man!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.