July 16th, Andorra Trail Marathon, Andorra (42,5km/3000hm)

We schrijven 15 juli 2016. Drama met een hoofdletter “D”!!!
Mijn gloednieuwe paspoort had ik als eerste in mijn rugzak gedaan en daarna alle andere benodigdheden. Vlak voor vertrek naar Andorra bedacht ik me dat het niet handig was dat ‘ie helemaal onderin lag, dus paspoort eruit gehaald, alle spullen weer in de rugzak en… paspoort op de grond laten liggen.
Daar kwam ik al achter bij de overstap in Amersfoort, waar ook nog eens de aansluiting naar Schiphol werd gemist. Er was dus geen tijd om terug te gaan, of voor iemand om het paspoort na te brengen. En een noodpaspoort op Schiphol kan tegenwoordig niet meer, je hebt dan een uittreksel van het bevolkingsregister nodig.
Alles bij elkaar gevloekt! En nu??
Nu had ik een maandje geleden al verwonderlijk opgemerkt dat ik geen enkele paspoort-controle had gehad tijdens mijn reis naar Faroer. Dus was kan mij het schelen, laat maar voorkomen! We wagen het erop.
Op Schiphol aangekomen naar de marechaussee. Tassen doorzocht, geen paspoortcontrole. Dat ging vooralsnog goed. Boarding stond al op punt te beginnen, dus snel naar de gate. Bordje met paspoort en boarding-pass gereed houden stond er (zoals standaard volgens mij) pontificaal voor m’n neus. Ik zag al dat er niet echt op het paspoort werd gelet, de boarding-pass was veel belangrijker. Dus met een stapel papieren in de ene hand en de boarding pass in de andere naar de controle. Ook dat lukte. En zo zat ik zonder paspoort in het vliegtuig! We waren onderweg.
Next stop: Barcelona. Doorlopen. Nee, ik heb niets aan te geven. Goed, dan ook geen paspoort-controle. Keurig!! Ik was nu Spanje al binnen! Dat leek in eerste instantie het belangrijkste.
Dan de huur-auto ophalen. Daar ging het mis! Geen paspoort=geen auto! Gvd! Dan zou ik nooit op tijd zijn voor het ophalen van het startnummer. Snel een bus gepakt. Drie uurtjes zou het duren naar Andorra. Instappen maar. Onderweg een pauze van 5 minuten, maar dat duurde nog even langer omdat twee irritante wijven vonden dat we wel even op ze konden wachten. Met als gevolg dat het ongeluk dat vlak voor Andorra plaatsvond nog net voor onze neus was, en wij nog even anderhalve uur vertraging kregen. Eenzijdig ongeval, niks aan de hand verder.
Ik zag mijn hoop langzaam vervliegen.
Er bleek trouwens ook een behoorlijke grenscontrole-post te zijn bij de grens Spanje/Andorra. Gelukkig werden we zonder problemen doorgelaten. Eindelijk aangekomen in Ordino, plaats van handeling. Startnummer-uitgave was al bijna 3 uur gesloten, de (verplichte) instructie-bijeenkomst voor de marathon was ook al lang voorbij, maar er liepen nog genoeg sporters rond (aan de verschillende afstanden deden een paar duizend man mee). Op mijn smeekbedes werd gelukkig goed gereageerd. Iedereen was behulpzaam en op het laatst had ik een stuk of 8 jonge dames (moet ik dus vaker doen!) met me mee rennen op zoek naar de plek met de startbewijzen. Zou het nog kunnen? De plek werd gevonden en het was donker. Op het trappetje zat een zeer lieftallig oud dametje. Ik wilde naar binnen lopen maar werd tegengehouden door de dame. Als één van de weinigen sprak ze Engels. Je komt nog een startnummer halen? Oh, nou, licht aan dan maar. Wat is je naam? En zo kwam alles qua startnummer toch nog goed!! Hoezee!!
‘s Avonds erg laat in het hotel aangekomen. Mini-bar geplunderd.
‘s Morgens om 8:00 de start. Het zou warm worden, en ik had nog nooit zo veel hoogtemeters te verstouwen gekregen. 3000 in 42,5km. En klimmen is niet mijn sterkste punt. En al helemaal met zo weinig training als ik de laatste tijd heb gehad.
Ach, van start maar! Na een km of 3 begon het “grote klimmen”. Er leek maar geen einde aan te komen. Verschillende keren moeten stoppen en het leek erop dat ik de enige was die moest stoppen. Misschien deden ze dat in het achterveld ook wel, maar daar liep ik nog niet. Na 12 kilometer vond ik al dat we een pokke-eind hadden geklommen. Ik had zoals vrijwel iedereen stokken bij me en die werden veelvuldig gebruikt.
Nu heb ik een hoop verzorgingsposten gezien, maar dit leek weer een nieuw hoogtepunt. Allerlei fruitsooren, koekjes, cakekjes, pinda’s, rozijnen, chocola, droge worst (suikers, zouten, in alle slechte dingen zitten wel iets goed voor den hardlooper). Alleen al van de meloen hadden ze drie verschillende soorten. En overal genoeg soorten drank. Ik zou tijdens de race 7 liter bijtanken, het was nodig.
Andorra is echt wel het hoogegebergte en de toppen gingen richting 3000 meter hoogte. Prachtige uitzichten. Het (verplichte) stoppen vond ik dan ook niet erg en ik had de telefoon maar eens meegenomen voor wat foto’s onderweg. Alle foto’s en filmpje hier (tenzij anders aangegeven) zijn dan ook door mij gemaakt.
Na een kilometer of 26 kregen we de klim naar de top van de bevreesde Casamanya voor de kiezen. Nog nooit zoiets meegemaakt in het trailrunnen. Het eerste stuk was nog redelijk klimmend te doen. Het laatste stuk moesten we ons toch echt via allerlei kettingen naar boven hijssen. Nu ben ik geen held qua steile afgronden enzo, maar gelukkig won de vermoeidheid het van de angst.
Het was ook voor het eerst dat ik in de afdaling niet sneller was dan de rest. Sterker nog, vooral in het eerste gedeelte van de afdaling was het zo verschrikkelijk technisch – en ik had te weinig grip – dat ik veel mensen voor moest laten gaan. Later werd het wel iets beter, iets minder stijl, iets minder technisch.
Het was gewoon doorstoempen en af en toe neerploffen om uit te rusten. Ook bij een verzorgingspost nam ik altijd ruim de tijd. En waar ik anders na een stop weer erg moeilijk in beweging kwam, viel dat nu erg mee. Maar lang duurde het nooit voordat de ongelofelijke vermoeidheid weer in de benen sloop.
Het werd uiteindelijk qua tijd de langste wedstrijd die ik ooit gelopen heb. Net binnen de 9 uur voltooide ik deze legendarische wedstrijd. Geen medaille maar een mooie hoody kregen we als finisher-prijs. Uiteindelijk een 327e plaats van de 579 gefinishten.

Goed, veel lulliger kun je er niet opstaan, maar tot nu enige foto met mij erop. Met eigen telefoon gemaakt

Goed, veel lulliger kun je er niet opstaan, maar tot nu enige foto met mij erop. Met eigen telefoon gemaakt

Voor mij relatief gezien wel één van de slechtste resultaten ooit, maar vandaag nam ik (ook noodgedwongen) de tijd voor alles. De nummer 579 deed er overigens 15 1/2 uur over. En zelfs op de laatste twee postjes (dus na de ergste beklimmingen) waren er nog relatief veel uitvallers.
In het hotel aangekomen bleek de helft van de onderkant van mijn rechtervoet ontdaan te zijn van de huid. Goeie pijnstillers waren het dus geweest tijdens de wedstrijd! 🙂

Goed, het belangrijkste was geweest. Nu de terugweg nog, nog steeds zonder paspoort. Met iets meer vertrouwen ging ik die in. Wat willen ze doen, me het land uitzetten? Prima, was ik toch al van plan!
Eerst weer de grensovergang van Andorra naar Spanje. Dat ging er nu wat anders aan toe! Bus werd goed doorzocht en daarna werden de passagiers aan een inspectie onderworpen. Stalen gezicht bij ondergetekende natuurlijk. Uuuhhh… Maar geen vraag naar paspoort. Mooi!
Om een lang verhaal kort te maken. Ook op het vliegveld in Spanje en op Schiphol: geen paspoort nodig! Lang leve de beveiliging.
Dat was een jaar geleden nooit gelukt, dat was toen een standaard procedure. Geen idee, maaruh, dikke prima!
Even resumerend: Marathon was prima voor elkaar, niet 1 keer foutgelopen (heel veel lintjes dus) en uitgebreide buffetten als verzorgingsposten. Dat, tesamen met een h(l)and vol vrijwilligers kan ik hem toch ten zeerste aanraden. Maar doe dan wel eerst wat hoogte-training. En vergeet je paspoort niet…
Ja, het was me het weekendje weer wel.

Helaas kon ik de beklimming niet vastleggen met bewegende beelden. Met in 1 (halve) hand de stokken en met anderhalve hand je via een aantal kettingen naar boven heisen, daar pastte geen camera meer bij. Wel een filmpje gemaakt bij aankomst op 1 van de toppen:



En nog een foto van een professionele fotograaf, van mij in volle actie:

3032_16sa_13h47m39s_CBU3116

This entry was posted in Marathons, Trail. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.