July 26th 2018 – Boxmeerdaagse (trail-achtig, 4x 45/46km)

Patrick en Esther (loopmaatje van Mey)

Bij de Boxmeerdaagse, een evenement van 4 dagen hardlopen rondom Boxmeer, ben je verzekerd van twee dingen: Er is niets mis met de logistieke kwaliteiten van organisatoren Willem en Annemarie. En punt 2: Patrick wint.
Dat kun je dus verwachten en dat was wat we kregen. De eerste twee dagen bij een lekker (maximum) temperatuurtje van een graad of 37. Gelukkig werd daarom de starttijd vervroegd.

Dag 1. Vandaag moesten er eerst nog mensen van het station worden gehaald, zodat de starttijd op 7:30 werd gezet. Prima. Aanwezig. Zo ging ook Mey mee en Dolf wilde ook een poging doen.
Een groepje van een man of 20 aan de start. Oude bekenden uit België en Nederland. Net als 2 jaar geleden toen ik deze 4-daagse deed was de Belg Patrick ook weer van voren te vinden.
En zo voerden Dolf, Patrick en ik het veld aan. Het gaat in deze 4-daagse trouwens niet om winnen. Geen prijzen of iets dergelijks. Veel mensen zien het ook als een heerljk relaxte voorbereiding op een 100km (of verder).
Het was warmpies vandaag. De eerste twee dagen temperaturen die ik nog niet eerder in Nederland had meegemaakt. Dus het tempo was ook niet al te hoog. De etappe van vandaag leidde ons ten noorden van Boxmeer, in de richting van Nijmegen.
Een deel van het parcours leek dan ook op de 60km van Berg en Dal, ook een evenement van Willem. Geen idee of het ook daadwerkelijk hetzelfde stukje was.
Het was voor mij vooral zien hoever ik zou komen. Ik had zo mijn twijfels of ik de volle 45 kilometer zou kunnen hardlopen. Op driekwart wedstrijd ging Patrick er vandoor, die zou zijn eerste plekkie weer pakken. Tot aan de laatste post (6 kilometer van het einde) konden Dolf en ik ook een hardloop-pasje erin houden. Toen vlak daarna eerst bij Dolf (de vla viel niet goed?) ging wandelen moest ik ook wandelen, want de druiloor had zijn horloge vergeten. Je loopt hier namelijk op je eigen navigatie en dus moest ik bij hem blijven.
Tja, en toen was het voor mij direct over. Hardlopen zat er bijna niet meer in, dus stukkies wandelen met een klein beetje hardlopen. Na 5 uur kwamen we terug bij de finish in Boxmeer. Dag 1 van 4: ✓

Willem (achter) leidt ons de weg

Dag 2. Start om 7:00 voor weer een dag in de smorende hitte. Besloten om iets sneller van start te gaan, om zo de grootste hitte misschien te ontlopen. Vanaf de start Dolf achter me gelaten; Patrick zat iets voor me. Later kon ik bij hem aansluiten.
Probleemloos tot aan de tweede verzorgingspost (na zo’n 20 kilometer). We gingen een lusje door het bos in, na zo’n 9 kilometer zouden we dan terug komen bij de post. Maar al na een paar honderd meter was de navigatie de weg kwijt. Over het prikkeldraad? Lijkt me niet. Na een flink gezoek en heen-en-weer geloop, toch maar weer terug naar Willem. Waar inmiddels net Dolf in het gezelschap van een andere ultraloopster kwam aanlopen. En toen gebeurde iets dat ik nog nooit had gezien. Een hardlopende Willem!
Willem zou ons de weg laten zien, dus ging hij ons voor. Aan de leiding in zijn eigen race! Legendarisch. Zo legendarisch dat ik daarvan een foto wilde nemen. En even niet oplette en daardoor een smak maakte op de grond (boomwortel). Meer hierover hieronder in de comments.
Willem vond de weg, die week wat af van mijn navigatie. Daarna was het weer prima te vinden. Dolf en loopster 4 achtergelaten en met Patrick er weer vandoor. Leuke ronde door het bos, met aardig wat schaduw. Na post 4 kwamen we bij het lastigste stuk van het weekend. In de brandende zon, zonder ontsnappings-mogelijkheden, eerst nog over de weg, maar daarna een pad van platgelopen hoog gras (/hooi, of wat was het) waar geen einde aan kwam. Kilometers lang. En dat liep niet lekker. En we zaten constant dicht tegen wandelen aan. Maar als Patrick wilde wandelen, klampte hij zich aan mij vast en andersom ook.

Dagelijkse routine: Annemarie trekt de sokken van Dolf uit


En zo belanden we dan toch eindelijk bij de laatste verzorgingspost. De laatste kilometers was er weer iets meer schaduw, en het was beter beloopbaar. Patrick ging er weer vandoor, en een minuutje achter hem finishte ook ik. Hulde!

Dag 3. Pontjesdag! Vandaag het beste weer van deze 4-daagse, maar wel ontzettend zweet-weer. De kleding constant kleddernat.
Maar goed. Dolf had geen vervoer, en had de eer om in de Twellose bedstee te verblijven (de airco scheen het niet te doen). Om vervolgens per privé-chauffeur naar Boxmmeer te worden vevoerd. Alwaar we weer verder werden vervoerd naar de startplaats, want vandaag was de enige keer dat we niet starten in finishplaats Boxmeer. Omdat de pontjes niet eerder vertrokken, starten we vandaag om 9:00 uur. Maar liefst 7 pontjes vandaag waar we op vertoon van onze startkaart gratis op mochten.
De eerste 4 pontjes zaten in de eerste 11 kilometer. Een wat grotere groep bij elkaar in die eerste kilometers, omdat de pontjes vaak nog wel even wachten op wat hardlopers. Na zo’n 11 kilometer vond ik het welletjes en ging er vandoor. Dat wil zeggen; Patrick was al in geen velden of wegen meer te bekennen, en ik liep het gat in wat er tussen hem en ons “gewone stervelingen” lag. Dat deed ik niet omdat ik me nou zo goed voelde. Ik weet niet of het van het zweten kwam, vermoeidheid of wat dan ook, maar ik voelde me niet echt top. Lichtjes uitgedrukt. En dan loop ik liever ietsje door zodat ik met niemand rekening hoef te houden, en ook geen “gezeur” aam m’n kop heb. Het was even nodig. Bij kilometer 30 (ongeveer) ging ik me, wonderbaarlijk genoeg, wat beter voelen.
Wel miste ik de verzorginsgpost op 31 km; Patrick en ik waren iets te snel dit punt voorbij.

Pontjesdag!

Dat was bij pontje 6. Direct na pontje 6, zouden we linksaf moeten, langs het water, gaf de navigatie aan. Maar er zaten twee hekken voor. En mijn gedachte was, dat als het hier afgesloten was, dat het dan aan de andere kant ook wel afgesloten zou zijn. Wat nu? De pont was al weer een keer op een neer gevaren, zonder andere lopers aan boord. Dan Willem maar even bellen. Uitendelijk de tip gekregen om richting het dorp te lopen en vlak daarvoor naar links. Daar kwam ik op een terrein terecht wat niet echt lekker liep. De aarde was hier flink omgeploegd. Na ongeveer een kilometer kwam ik gelukkig op de (verharde) weg terecht. En nog weer 1 of 2 kilometer later zag ik dat ik weer precies volgens navigatie liep.
Ondertussen was ik wel door mijn water heen (door de gemiste post). Op een kilometer of 39 kwam de 4e post dus als geroepen. Even flink bijgedronken en gegeten, en de laatste 7 kilometer in. Die gingen me redelijk af en zo zat ook dag 3 erop.

Dag 4. Laatste etappe. Mooi! De vermoeidheid begon wel wat toe te slaan. Vandaag zou het opnieuw warm worden, zo’n 29 graden, maar na die 37 graden van de eerste 2 dagen, konden we dat wel hebben. Dolf stond niet aan de start, de smoes was iets met “gezin” of iets dergelijks.
Vanaf de start zat er een groepje van 3 man voor me. Patrick (natuurlijk), Endy (deed alleen deze etappe) en Xavier (ook een Belg, die de eerste etappe ook al had gelopen). Iets na de eerste verzorgingspost sloot ik bij ze aan. We kwamen in een bos, waar Patrick er opeens van overtuigd was dat we linksaf moesten. Endy en ik hadden rechtdoor op de navigatie. Dus gingen we rechtdoor. Patrick nooit meer gezien. En waar we eerst dachten dat hij achter ons moest zitten (de weg kwijt), vertelde Willem ons bij de volgende verzorgigspost dat hij toch voor ons zat.
Dat kwam als volgt. Vlak nadat wij hem kwijtraakten, stonden we voor een hek. Geen weg te vinden, maar we moesten aan de andere kant van het het zijn. Uiteindelijk maar een dikke omweg gelopen, waar Patrick blijkbaar (bleek achteraf) een iets andere navigatie had, en zo’n 100/200 meter voor het hek, toch een klein paadje had gevonden. Die hadden wij ook moeten hebben.
Nou ja, wat extra meters gelopen, dus. Daar hoef je bij Willem niet extra voor te betalen. Endy liep liever alleen, en toen bleek opeens dat Xavier geen navigatie bij zich had. Dus ben ik de rest van de dag maar bij hem gebleven.
Halverwege was er weer een lus. Vandaag maar eens de culinaire kwaliteiten geprobeerd van Annemarie. Een heerlijk broodje gebakken ei, tomatensoep en allerlei andere lekkernijen die je de nodige energie geven om de 45 (of 46) kilometer tot een goed einde te brengen. Xavier was een man van weinig woorden, hij volgde me gestaag. Prima, tempo was iets lager dan ik gewenst had, maar goed.
De laatste dag was gelukkig mijn beste dag. Zonder noemenswaardige problemen vlogen de kilometers voorbij.

Beloning van Willem en Annemarie

Dat wil niet zeggen dat het allemaal geen pijn meer deed, maar het was allemaal onder controle dit keer. De laatste post bij het geweldige team van vrijwilligers was weer prima. De laatste kilometers een opluchting. Toch mooi 180 kilometer in 4 dagen. Dan zit er misschien (misschien!) nog wel een 100 kilometer in, dit jaar. Laatste poging daartoe.
Daarna was het lekker bijkomen in het clubhuis waar elke dag de finish was. Even bijpraten met Patrick, Endy, Annemarie en Willem en de anderen druppelden binnen. Zo ook onze Mey, de minst ervaren deelneemster, liep gewoon even een 4 (ruime) marathons in 4 dagen, waarvoor hulde! Dat werd gevierd met patat en frikadellen, speciaal door Willem voor ons gemaakt. En omdat iedere finisher een topper is, kregen we nog een mooie beker.
Het was weer geweldig!

(misschien volgen nog foto’s)

This entry was posted in Meerdaagse, Trail, Ultra. Bookmark the permalink.

1 Response to July 26th 2018 – Boxmeerdaagse (trail-achtig, 4x 45/46km)

  1. Koning Willem I says:

    Donderdag 26/7
    Gesponsord door het werk (auto + wat tijd) voor dag en douw richting Boxmeer getogen. 7.30 vervroegd de start, 7.25 uur gearriveerd. Haastige spoed is zelden goed, horloge vergeten dus geen navigatie en afhankelijk van anderen. Aan de Graafseweg diverse bekende gezichten, waaronder het orakel van Twello, de Belgische hazewindhond Patrick en natuurlijk de lokale held Jan. Snel de darmen geledigd en naar de start gespoed. Haast was niet nodig want Willem was nog een loper van het treinstation gaan halen, het vertrek met een aantal minuten vetraging.

    “Na het spoor rechtdoor en na een aantal meter links” zei Willem nog. Rechtdoor hadden we onthouden, links niet. Dus van de kop naar de laatste positie. Patrick had zich alweer op kop genesteld met een andere matador. Op een kurkdroge rotonde ging deze matador, Sjaak als ik mij niet vergis, al navigerend snoeihard tegen de vlakte. Het zogenaamde ‘roze olifantensyndroom’. Auw en knieën kapot. Kortom, spektakel genoeg de 1e kilometer.

    Zou het trouwens warm worden?? Nee, de overtreffende trap, 35 graden +. Drinken dus, en veel. De verzorgingsposten waren als altijd subliem. Veel drinken en eten in alle hoedanigheden. De 1e 20 km met het orakel van Twello en Patrick gelopen. Vanaf daar een lus door heuvellandschap. Maar lekker in de schaduw. Het gaat Patrick te langzaam en hij demarreert. Rond km 25 komt ons plots een eenzame loper tegemoet, Patrick, huh?? wij lopen door en hij loopt door. Als wij precies op schema bij de caravan zijn dan blijkt Patrick nog niet te zijn aange(box)meerd. Na een paar minuten komt hij uit de verkeerde richting met als extra 2 gratis km op de teller.

    Vanaf verzorgingspost 3 naar 4 lopen we steeds meer onbeschut en wordt het heel warm. Dit blijft zo tot de finish, temperaturen tegen de 37 graden. Dit weerhoudt Patrick er niet van opnieuw vrolijk gas te geven. Het orakel is daarentegen minder vrolijk, hij kreunt en piept. En ik, ik moet zonder navigatie bij hem blijven want anders gaat het mis. Bij de 4e post bekers cola en water gedronken en de (grote) wielrennersbidon helemaal gevuld. Alles gaat op. Het laatste stukje vol in de zon richting Boxmeer loop ik alleen door. Stukje bos en een eenzame ereronde over de atletiekbaan met één Belgische ooggetuige. Pfff, blij dat ik binnen ben. Na wat non-alcoholische verkoeling en een overheerlijke douche vol gas richting werk. Tring-tring, het orakel van Twello “mijn horloge ben ik kwijt !!!”. Mmmm, hoe is die mijn tas ingelopen?

    Vrijdag 27/7
    Behalve een gedateerd Suuntoo horloge heb ik een ander probleem. Mijn onderrug is helemaal ontveld door de te grote bidon. Vandaag loop ik met camelbak maar dan alleen met twee 500ml borstknijpbidons. We beginnen om 7.00 uur en de etappe is vlak. Ik krijg mijn navigatie niet meer gelijk met de tijdsregistratie, dus ik start helemaal achteraan. Gertjan en Patrick zijn weg. Ik sluit aan bij Jan en een dame. Jan oreert 100uit over de omgeving, over een paardenconcours en over zijn belevenissen als ultraloper. We lopen zelfs bij zijn huis langs. We zijn 5 herten (geen reeën) en in no-time zijn we bij verzorgingspost 1. Naar post 2 loopt het lekker door, Jan heeft afgehaakt en de schaduw is heerlijk, want je voelt dat het nu al warmer is dan gisteren. Bij de 2e verzorgingspost duiken Gertjan en Patrick op. “Willem, de route klopt niet, we zijn overal langs geweest, maar prikkeldraad op elke route”.

    Het moment van de 4-daage 2018
    Het is nu 2 jaar geleden dat ik Willem voor het eerst ontmoet heb, de man van 1500+ marathons, maar ik heb hem nog nooit zien hardlopen. “Willem, kun jij de weg niet even wijzen” roept één van ons. En dan gebeurt het, als een loodzware overbeladen vrachtwagencombinatie die voor het stoplicht optrekt, komt Willem in beweging. Een gigantische ongeplande brul …. het zal toch niet dat hij alles afscheurt in zijn eigen loop … “Jongens, niets aan de hand, er zat een steen in mijn sandaal” …. pfff. Met Willem erbij zijn we met z’n 5-en een op hol geslagen kudde gnoes op de savanne. Willem voorop, ontketend, zonder navigatie. Dit is het moment. Het orakel uit Twello wil een foto maken, hij grijpt zijn mobiel en kijkt erop, maar mist daardoor een boomstronk, opnieuw een brul en een rondvliegende Steve Jobs. Ook hier geen blijvende schade maar helaas geen beelden van dit magische moment. Een herkansing komt er niet “Zie je wel, ik (Willem) zei het toch, links aanhouden en je zit op het goede spoor …”. Nog wat gepruttel van de 2 koplopers en dan gaan we verder. Een ronde langs en door een oorlogsmuseum. We weten het nog niet, maar het is de laatste schaduw van vandaag. Vanaf post 3 naar 4 begint de hel van Boxmeer. Paden tussen weilanden waarbij een soort helmgras door een tractor is platgereden zonder ook maar één toefje schaduw. 10km non-stop. We, de dame en ik, lopen ge2en maar door en door, het kwik stijgt en de watervoorraad neemt gestaag af. En dan eindelijk doemt er midden in de weilanden een caravan op. Gekke plek voor een verzorgingspost. Het blijkt een hut voor aspergestekers. Maar in de verte zien we een nieuwe kans wat op een verzorgingspost lijkt. Een soort oase in de woestijn. Ik drink 3 1/2 beker cola, 3 bekers water, 2 bekers icetea en probeer wat snelle suikers te verteren. Vanaf hier is het 7 km tot de finish. Met een liter nieuw water gewapend, af en toe wat schaduw en niet meer door die vreselijke weilanden gaat het een stuk beter dan de vorige 10 km. Ik hobbel in het spoor van mijn metgezellin en kan zowaar weer een praatje maken. En de finish komt in zicht. De liter water drink ik leeg in deze 7 km en bij aankomst drink ik een liter Radler. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo letterlijk leeg ben geweest. Gelukkig wacht er nog een korte werkdag op me. De temperatuurmeter in de auto geeft 38,5 graden aan !!! In Utrecht aangekomen ben ik uitgezweet. Helaas krijg ik de fiets niet meer uit de achterbak. Drama, zelf met 3 man lukt het niet (mijn shirt is alweer doorweekt) terwijl ik hem er in mijn eentje heb ingelegd. Uiteindelijk het voorwiel er uit gesloopt.

    Mijn dag is niet ten einde, laatste stukje Tour de France gekeken en naar Utrecht CS getogen voor een overnachting te Twello bij Gertjan en zijn parel, Mey, die op haar sloffen dagelijks de 46km afraffelt. Door de gigantische hitte is het een drama op het spoor. Intercities rijden redelijk, sprinters en stoptreinen niet. Met redelijk wat vertraging in Apeldoorn aangekomen. Daar een uur ter overbruggen of …. Twello bellen en smeken om een lift. Is het proberen waard. Veel gepuf en gesteun, maar 20 minuten later “waar sta je…?” Uiteraard aan de andere kant van het station, dus 100den meters extra lopen. Onderweg bleek dat ik mijn Camelbak met pinpas in Boxmeer had laten liggen. Na contact met het hoofdkwartier (Annemarie) bleek dat alles keurig op mij lag te wachten. Om 22.30 eindelijk aan een 1/2 liter gerstenat. En dan de bloedhete hotelkamer met muggen in. Wat een nacht, gelukkig gaat om 6.15 uur de wekker.

    Zaterdag 29 juli
    De pondjes tocht. Op veler verzoek 46 km met daarin 7 pondjes, waarvan de 1e 4 in de 1e 12 km. Met een man of 15 in de camper van Willem. Lekker “liggen” op het bed. Nieuwe loopvrienden gemaakt en het belangrijkste, weer herenigd met mijn gevulde camelbak op weg naar mijn 1e 3 dagen achter elkaar 42+. We beloven rustig aan te gaan lopen. De 1e die deze belofte breekt in Patrick “vroem” en weg is hij. Maar we komen elkaar steeds bij de pondjes tegen. Eigenlijk liggen de pondjes te dicht op elkaar. Je komt niet in het ritme. En daar tussen zitten nog de verzorgingsposten 1 en 2. Pas naar post 3 krijg je een normale afstand, ik loop tot die tijd min-of-meer in het groepje Mey+ loopvriendin, neef van Martijn de Vries en vriendin en me-myself&i. Ik besluit zowaar mezelf op een overheerlijke tomatensoep te trakteren. De km gaan als een speer, aflopend schema van 5.30 naar 5.10. Dan kom ik “als 1e” aan bij verzorgingspost nr 4. Gertjan en Patrick blijken hier allang gepasseerd te zijn zonder gebakken ei. Aan de overkant hebben de heren voor paniek gezaaid. Je kunt niet door het weiland omdat er extra schrikdraad is geplaatst voor een kudde schapen. Wij “springen” gewoon over de draden en denderen door de weilanden, 3 of 4x het zelfde laken en pak en dan al de laatste pond en het laatste verzorgingspostje. Bij tanken, hoewel het beduidend koeler is dan gisteren is het benauwd en als de zon doorkomt gaat het zo tegen de 30 graden, en een lange eindsprint naar Boxmeer.

    Binnen! De vakantie gaat beginnen, bier, en volledig onterecht de medaille mogen wisselen voor de beker. Nu met de trein van Boxmeer naar Akkrum … op de NS-planner 4 uur. Gelukkig is het orakel dat allang met de organisatie en Patrick aan het bier zit goed geluimd en dumpt mij midden in het centrum van Arnhem (het is dat de A12 afgesloten is murmelt hij).

    Willem en Annemarie en de rest van de organisatie. Opnieuw dank voor deze onvergetelijke ervaring, jullie gastvrijheid en bovenal jullie optimisme om tijdens de verzorging weer horizon in het vizier aan te brengen om dagelijks te tocht te slechten. Tot Berg en Dal

Leave a Reply

Your email address will not be published.