September 2nd, 2018 – Wisenttrail, Apeldoorn (55km)

Eerste stuk, Kootwijkerzand

Oké, dat was het wat betreft ultralopen. Vandaag weer eens vrijwel de hele afstand afgevraagd waar ik mee bezig ben. Conditioneel is het allemaal geen probleem, maar de benen trekken het gewoon niet.
De 100km trail eind oktober heb ik dan ook geschrapt uit de lijst. Komend weekend staat/stond er nog wel de 100km van Winschoten op het programma (met als oorspronkelijk doel: zo ver mogelijk komen als voorbereiding op die 100km trail), maar weet nog niet of ik daar van start ga.
Uiteraard was het uitzicht vandaag prima, de organisatie vlekkeloos, maar ik had er geen lol in, to say the least.
Eerste ronde van 35km met o.a. het loodzware stuk bij het Kootwijkerzand ging (loop-technisch) nog redelijk. Bij de passage bij de finish naar de tweede lus schoof ik ook nog op van de 5e naar de 4e plek, maar daarna was het gebeurd. Zelfs voor het eerst in m’n leven kramp gekregen, zodat ik hele stukken niet een normale looppas kon doen en weer stukken moest wandelen.
In die tweede lus van 20 kilometer heb ik overigens niemand voor me en niemand achter me gezien. Ben ook niet ingehaald en eindigde “slechts” 8 minuten van het podium. Ik was niet de enige die “ingestort” was. Een dikke 56km op de teller door 2x een afslagje te hebben gemist. Na afloop heb ik er 5 minuten over gedaan om in m’n auto te komen.
Het is dus mooi geweest. Er staat alleen in november nog een soortgelijke afstand in Laos op het programma. Die maken we nog even af, maar voor de rest zal de marathon-afstand (op de weg) het maximum zijn.
En ik neem aan dat u hieronder in de comments zult lezen, dat ik niet de enige ben…

This entry was posted in Trail, Ultra. Bookmark the permalink.

1 Response to September 2nd, 2018 – Wisenttrail, Apeldoorn (55km)

  1. Bulsie says:

    Een beter plan kon de organisatie niet hebben, die 10 kilometer Kootwijkerzand in het begin. Na de hele zomer interval getraind te hebben in combinatie met 4 marathon duurlopen met als enig intermezzo vorige week de RBR te Borne moest dat rond de 5.50 de km kunnen. Makkie!

    En zo geschiedde. km na km rond de 5.50 en het Kootwijkerzand was vrij snel voorbij. En toen de verzorgingspost bij de extra lus. Veel gedronken en wat extra gegeten. Direct heuvels en ik stond direct geparkeerd. Niet meer vooruit te branden, met als magneet de Kapel. Stoppen en omkeren? Nee, dat nooit. Weer een km van 7.30 (of langer…), een keer of 5 met de poot achter een boomwortel blijven haken en dan net niet vallen. Volgens mij is vallen en niet meer opstaan relaxter.

    En hoewel ik in tussen sectie 3 en 4 ongeveer 30 minuten verloor op mijn oorspronkelijke schema werd ik net als nr 28 door niemand ingehaald. Bij km 43 toen het weer vlak werd hervond ik me en kon ik op 6.10 de km weer “vaart ” maken. Bij de laatste (uitstekende) verzorgingspost uitgebreid bijgetankt. En plots kwam daar uit het niets een dame aangefladderd, die na een hele korte pauze direct doorging en die ik nooit meer terug zag. De juffrouw van de verzorgingspost wist mij te melden dat het parcours 53,5 km ipv de beloofde 54. Gelukkig geen meter verkeerd gelopen dus “een meevaller” en in een tempo van 6.10 keek ik reikhalzend naar de finish uit. Die kwam niet na 53,5 km. Wel nog een paar klimmetjes. Uiteindelijk 55,6km op de teller.

    Nog een km toegift naar de oto lopen. En bij het instappen kreeg ik daar een partij kramp in de heup (familiekwaal). Maar ook hier niemand die op mijn gekerm afkwam. In lijn met nr 28 helemaal leeg, murm, mentaal gesloopt, klaar hiermee. De magische 100km is verder weg dan ooit.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.