April 7th 2019 – Rotterdam Marathon

Vandaag de grote dag voor de vrouw. We hadden ongeveer 5 weken om ons voor te bereiden op de Rotterdam marathon. Nu heeft ze wel eerder marathons gelopen, maar de volle 42 kilometer hardlopen was nog niet gelukt. En daardoor was het pr nog steeds op zo’n 4:14 blijven steken. Dat moest hopelijk een stuk sneller kunnen.
De laatste weken dus flink wat lange duurlopen gedaan. Vijf weken voorbereiding eigenlijk niet genoeg, maar goed, we hadden alles gedaan wat we konden doen en stonden vandaag fit aan de start.
Mooi op tijd aangekomen in Rotterdam, maar doordat we nog flink moesten zoeken naar de plek waar we de bagage konden afgeven, kwamen we slechts 10 minuten voor de start aangelopen. En met die vele duizenden starters was het nog even flink zoeken naar ons startvak, redelijk vooraan.
Lee Towers gelukkig nog even mee kunnen pikken. Daarna van start, direct de Erasmus-brug op.
Als je een goeie voorbereiding hebt gehad, daarna even gas terug neemt, sta je in goeie vorm aan de start, en is het erg moeilijk om je in te houden die eerste kilometers. We gingen dan ook iets te hard van start. Maar de vrouw leek het aan te kunnen.
Vandaag weer een miljoen toeschouwers, dat is altijd goed voor elkaar in Rotterdam, erg gezellig. De kilometers vlogen dan ook voorbij. En we liepen onder het snelste tijdschema wat we in gedachten hadden. Zou dat wel goed gaan?
Het halve marathon-punt bereikten we in 1:50. Dat is toch wel veel sneller dan verwacht. Dat was toen ook direct te merken, het tempo ging omlaag. Geen paniek, we hadden inmiddels een flinke voorsprong opgebouwd op beide doelstellingen; een marathon onder de 4 uur en – als het mogelijk zou zijn – een tijd onder de 3:50 wat kwalificatie voor de Chicago Marathon (1 van de World Majors) zou inhouden.
Als we het tempo wat zouden laten zakken, zouden we die 3:50 nog steeds halen.
Bij zo’n beetje 28km gingen we voor de tweede keer de Erasmusbrug op. Rechtsaf onder de kubus-woningen door richting Kralingse Bos. Hier was het wel erg druk met de toeschouwers, maar toch hoorde ik collega Emiel nog keihard mijn naam roepen. Altijd leuk.
Het Kralingse Bos is altijd het lastigste stuk van de marathon. Het beruchte 35km-punt en normaal gesproken is het hier wat minder druk qua toeschouwers.
Dat was er trouwens wel erg op vooruitgegaan sinds ik hem de eerste keer liep, al weer heel wat jaartjes geleden. In 2013, mijn eerste marathon ooit.
We liepen nog steeds op het schema voor onder de 3:50, maar dan moest er niet veel meer misgaan. De temperatuur liep in het tweede gedeelte wel behoorlijk op, voor het eerst dit jaar richting de 20 graden. Ik deed het rekenwerk. De vrouw pakte bij de laatste 3 verzorgingspostjes een klein beetje rust, door een bekertje drinken aan te pakken en een klein stukje te wandelen. Dat kon nog, die 3x kosten in totaal nog geen minuut tijd. Maar dan moesten we wel voor de rest blijven hardlopen.
We kwamen bij het 40km-punt, dichtbij dus. De toeschouwers-aantallen namen hier weer flink toe, rijen dik soms. Dat houdt de moed erin, en zo kwamen we weer terug op de Coolsingel. De laatste kilometer zat de vrouw tegen kramp aan. Een echte eindsprint zat er dan ook niet meer in, maar de buit was binnen. Een prima pr van 3:48:29!

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.