May 19th 2019 – Copenhagen Marathon, Denmark

Hoe zinloos is het, dat “ge-hardloop”. Vrij zinloos, natuurlijk! Goed, het voorkomt dat je te dik wordt en af en toe van voren meedoen is best leuk. Maar voor de rest… Die ellendige trainingen en altijd maar weer die ellenlange marathons die altijd weer pijn doen op het laatst. Wat is de zin er van?
Met die goede moed gingen we op weg naar Kopenhagen. Dat ging uiteraard niet van een leien dakkie. De NS maakte er weer een potje van en het was een godswonder dat we nog op tijd waren voor de blauwe vogel zonder ons zou vertrekken.
‘s Avonds tegen een uurtje of 11 aangekomen, een hartelijk ontvangst in het hotel. Nog even de jury-punten van het songfestival bekijken. Nou, na 12 landen was het al duidelijk. Nederland zou z’n favorieten-rol niet waarmaken. Kansloos! Slapen dus maar.
Het was een winderige bedoening in ons luxe paleisje. Toch nog redelijk wat uurtjes kunnen pitten. Uurtje of 8 de startnummers opgehaald en de 350 meter lange tocht weer terug naar het hotel gemaakt. Nog een uurtje relaxen en vlak voor de start aangeschoven.
Dolf en ik zouden Boekie hazen naar 3:45, geen probleem!
Maar de kilometers bleken in Denemarken toch vrij lang te zijn, dus moesten we iets sneller lopen. En de Boekmeister werd stiller en stiller. Nou, proberen tot aan het halve marathon-punt dan maar? Het was eigenlijk al duidelijk. Overstappen op plan B, een tijd onder de 3:50.
Maar helaas was het kwaad al geschied. Nog een kilometer of 10 ploeterden wij voort, maar toen de kilometer-tijden richting de 6:00/km gingen was het voor beide partijen beter om de wegen te scheiden.
Dat was voor Den Dolf het startschot. Met kilometer-tijden waar Kipchoge alleen maar van kan dromen (op een goede dag) stormden we iedereen voorbij die ons de afgelopen 10 kilometer had ingehaald. Plus nog vele andere lopers. We murwden ons door de massa heen. Vijf kilometer lang moest ik op de tanden bijten om in het spoort van de ontketende Dolf te blijven. Wat soms wel lukte, soms ook niet. Maar ver weg was hij nooit.
Het zal op zo’n 36 kilometer zijn geweest dat ik weer een beetje gewend was aan het tempo en Den Dolf, wetende dat een tijd onder de 3:45 weer duidelijk in zicht was, temporiseerde. Lekker hoor!
Ik pakte de kop dus ook maar even over en ietsje langzamer gingen we die laatste 5 kilometer in. Nog steeds massaal het omringende deelnemersveld te passeren. Maar toen… op het 40 kilometer-punt (zelf zaten we (op ons horloge) al bijna op 41 kilometer) kreeg Den Dolf toch menselijke trekjes en moesten we het tempo even laten zakken.
Oei! Kwam die 3:45 dan toch nog in gevaar? Proberen het tempo redelijk erin te houden. Laatste kilometer. Een blik op het horloge, oei, nee, dat leek niet meer mogelijk. Nog een 180 graden draai en op richting finish. Waar links het 42-kilometer-punt te zien was en 195 meter voor ons het finish-doek, toch nog eens een blik op het horloge. Mwoah, het was toch nog wel mogelijk. Maar dan moesten we die laatste 200 meter nog wel even aanzetten. En dat deden we.
Een paar seconden onder de 3:45 werd de wereldbeker binnen gehaald. Hulde! En dan loop je kreupel door naar alle stalletjes met eten&drinken (alles gratis). En het was daar waar een groot filosoof tegen me sprak: En dan? Dan loop je onder de 3:45, en dan? Wat heb je er aan? Ham&Eggs! 3:48 was ook prima geweest. Niemand interessert het geen biet!
En zo is het!
Dus nadat Boekie aan de verkeerde kant van de 4 uur finishte (hulde dat hij hem uitrende en niet – zoals velen – in het warme weer ging wandelen) terug naar het hotel voor een heerlijke douche. Dat was voor sommigen echt GENIETEN.
Voor ons hotel een keurig tafeltje met een paar stoelen waar de nodige hersteldrankjes werden genuttigd.
Op het vliegveld, gooide de Burgerking nog bijna roet in het eten, maar na een “last call” voor de heren Lawies, Fan Dokkum, and Mr Book stiefelden we als laatste de blauwe vogel binnen. De stewardess toonde grote aandacht voor het stuk metaal om onze nek, wat onze ego’s streelden. Ze aaide nog net niet over ons bolletje (/kale schedel).
Op de terugweg werd Boek de grote held door als een Verstappen-in-vorm naar Amersfoort Centraal te sjezen, waardoor ondergetekende een uurtje eerder thuis was.
Het was weer fantastisch!

En zo’n curve zal er nooit meer gelopen worden:

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

3 Responses to May 19th 2019 – Copenhagen Marathon, Denmark

  1. Johannes Huizinga says:

    Jullie draverij is net als het songfestival. Meestal gaat het nergens over, maar die ene keer….!

  2. Duncan says:

    Voorspel:
    Dit soort loopreisjes zijn vrij voorspelbaar. Maandenlang gezeur over een veel te dure stadsmarathon die gecompenseerd wordt met het goedkoopste “hotel” van de stad en een week voor tijd raakt er iemand door de spanning geblesseerd.

    De daad:
    19.59 uur: “ Ik drink geen druppel” zeide de Boekster aan den toog in de gezelligste bar van Schiphol met openlijk ruziënd personeel. “Barman, 3 pints graag”
    20.00 uur de Boekster “nou eentje dan”

    Op vliegveld Kastrup kregen wij van onze reislijder Lawies één van zijn vele reiswijsheden “voor een goedkope taxi moet je altijd naar de vertrekhal”. Hier liepen wij via de vertrekhal uiteraard terug naar de aankomsthal onze 1e omloopkilometer.

    Hotel Copenhagen, getooid met liefst 2 hele sterren, met een hostess die hem er zo van af zou bijten. Terwijl de “democratisch verkozen” betaler het gerstenat afrekent sprinten de Boekster en Lawies er met sleutel en codes van door. Snel erachter aan anders kom ik straks niet eens de kamer in. Het blijkt geen kamer te zijn maar een soort scheepskajuit van 2 bij 3 meter met 2 stapelbedden, een wasbak en een teevee.

    Duncan aan, Russia 12 Points … pfff Nederland kan niet meer winnen concludeert een zeker iemand, uit die teevee en voordat Klaas Vaak langs komt veel lokale wind in de kajuit. Om 3.00 uur moet iemand een plas doen, tegenwoordig kijk je dan ook ff op de telefoon, en dan moet iedereen gewekt worden dat Duncan gewonnen heeft.

    Over de marathon zelf heeft onze reislijder geen woord te veel geschreven, behalve dat de tandem Lawies/Fen Dokkum op plaats 2649/2651 eindigen en de Boekster op plek 4612, wat inhoudt dat zij in 11 km tijd 2000 man passeerden, het kan eigenlijk niet, maar het is wel gebeurd.

    Naspel:
    Als 2 kleine kinderen zitten Lawies & de Boekster met de medaille om de nek in het zonnetje, in de Burger King en als het “ Cabincrew, spread your …” door de KLM speakers schalt dan zijn de medailles nog altijd prominent aanwezig. Het levert zelfs een extra broodje ei op.

  3. Kiplagat says:

    Niets mooier dan het lopen van een marathon!

    Er is al veel gezegd maar nog niet alles is besproken door mijn mede lopers. En dat hoeft ook niet want wie er bij was weet hoe het zit.

    Volgens mij zit als volgt. Na maanden van intensieve training prijkt de beloning, de eindeloos mooie marathon, de afstand der afstanden. Het beheersen daarvan vergt kunst, hoogkunst soms. Zeker als je met twee lieden onderweg bent die er bijna de hand niet meer voor omdraaien. Tientallen of meer liepen ze er al, samen ruim 200. Zij weten dus als geen ander dat bier drinken voor de wedstrijd echt niet uitmaakt. En ik weet zeker dat als er naast water en sportdrank onderweg ook pils aangereikt zou worden….

    Afijn, bij mij werkt dat anders en daar ben ik duidelijk in. Want, niets is mooier dan de marathon. Het gevoel van spanning vooraf en de eeuwige vraag of het gaat lukken. Het moment is daar, hier heb je voor getraind. Nu moet het eruit komen. Alles of niets.

    Twee minuten voor de start wurmden we ons het startvak in. Uiteraard na weer een eind omgelopen te zijn om er te komen. Wat is het doel Boekie? Ach, 3 uur 45 is mooi. Binnen no time wordt dat vertaald in een kilometer tijd. Daar gaan we! De kilometers rijgen zich aaneen….en het voelt goed! Tot kilometer 18….de eerste onzekerheid sluipt erin….wat te doen. We herijken bij het halve marathon punt…. besluit, iets gas terug en eindigen op 3 uur 50. Nog steeds prima! Edoch, ook dat lag boven mijn macht. Aan de heren zag ik al…..dit gaat m niet worden zo. Onze wegen scheidden maar niet nadat ik ze heb bedankt voor het haaswerk en de drankvoorziening onderweg. Moeiteloos!

    Vanaf kilometer 28 stond ik er alleen voor. Feitelijk is dat het punt, zo ongeveer, dat de marathon begint. De eerste wandelaars liep ik voorbij. Mooi, zo slecht ben ik er nog niet aan toe. Blijven lopen! Van verzorgingspost naar verzorgingspost, aangemoedigd door de menigte langs de weg. Nooit viel ik stil, altijd kon ik blijven lopen. Totdat, totdat de laatste kilometer zich aandiende….vanaf de brug was het finishdoek zichtbaar. Het is dan wel redelijk zeker dat je het gaat halen. De kracht die dat losmaakt is onvergetelijk intens. Je krijgt letterlijk vleugels en perst er nog een hele fijne laatste kilometer uit. Onder het doek door en voelen dat het is gelukt! Nummer 4 is een feit en ik ben trots. Dank mijn hazen die al glunderend in de rij voor de foto op me wachten.

    Niets is mooier dan de marathon, of toch, jawel, slechts de marathon uitlopen is nog mooier. Binnen de 4 uur of er net overheen. Niemand die het kan schelen.

    Nu al kijk ik uit naar het avontuur van volgend jaar! Met deze lieden onderweg zijn is een genot, meestal!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.