May 26th 2019 – Marathon Invictus, Oosterwolde

De inspanningen van gisteren voelde ik uiteraard nog wel bij de start. Een kilometer of 45 trail verwerk ik niet direct in 1 dag.
Dat gezegd hebbende; ik had me niet bovenmatig ingespand gisteren en uit ervaring weet ik inmiddels dat je een dag later na een paar kilometer de spierpijn er meestal wel weer uitloopt.
Ter viering van het 40-jarig bestaan van atletiekclub Invictus in Oosterwolde werd er een marathon gehouden. In team-verband, als duo, of gewoon solo.
Samen met de Maleisische dame stond ik hier aan de start voor de solo-marathon. Opnieuw wat bekenden gesproken voor de finish, altijd leuk.
Er stond wel aardig wat wind, wat nog wel eens een rol kon spelen in de open vlaktes in het Groningse. Maar ach, dat is voor iedereen hetzelfde, niet over zeuren.
De eerste kilometer of 7, 8 was het direct wind tegen. Maar goed, dan ben je nog fris. Er liepen best wat lopers voor me, maar wie er aan de estafette meededen, als duo, of solo, dat wist ik niet.
Ik moet zeggen dat het tempo best redelijk was. Het ging harder dan verwacht, zeker toen na die eerste kilometers de wind wat meer in het voordeel kwam.
Het was allemaal prima georganiseerd. Fout lopen was onmogelijk, en de postjes waren allemaal prima voor elkaar.
Ergens halverwege gingen we nog een mooi bos in, er kwam nog een stuk trail aan te pas, leuk voor de afleiding.
Na een kilometer of 30 kwamen we weer op een stuk waar de wind behoorlijk van voren kwam. Hier kreeg ik het moeilijk, en liepen de kilometertijden wat op.
En waar ik lange tijd alleen liep, werd ik hier ingehaald. Meestal geen goed teken. Maar dit was vlak voor een wisselpost, en de loper die me inhaalde mocht hier stoppen waarop een andere loper het van hem over nam.
Deze liep steeds een stuk voor me, een mooi richtpunt, en even later kon ik hem passeren.
Een lekker gevoel toen we Oosterwolde weer binnen kwamen, de vermoeidheid van de tweede marathon in 1 weekend was nu toch behoorlijk aanwezig.
Daar was de finish. Tot mijn verrassing hoorde ik de speaker aankondigen dat de eerste solo-loper over de finish kwam. Tot dan toe wist ik absoluut niet in welke positie ik liep.
Ze hadden nog een mooie prijs voor de nummer 1, of ik nog wel even een kwartiertje wilde wachten. Ja hoor, antwoordde ik, mijn vriendin loopt ook nog op het parcours. Ja, werd er geantwoord, die loopt ook 1e.
Nou, helemaal mooi! Even wachten en een klein half uurtje later kwam ze ook over de finish. En zo pakten we onze eerste dubbel. Hoera!

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.