June 22nd 2019, Mar-athon, Sneek

Een week na de 100 kilometer had ik niet getraind. Één zielige poging werd na 1 kilometer al afgebroken, de gewrichten waren nog niet hersteld.
Maar na 7 dagen niet trainen zou ik toch wel hersteld moeten zijn. En er moest ook wat training worden ingehaald.
‘s Avonds was de Sneek-marathon, waar ook Dolf en Boekie aanwezig zouden zijn. Boekie had nog een startbewijs van zijn zwager in de aanbieding, en dus even later in de auto richting Sneek.
Een marathon om snel te vergeten. Hopelijk.
Een hel was het. Eerst het gekwakel van Dolf zo’n 25 kilometer aan moeten horen (waarvan zo’n 5 kilometer aan het vinketouw). En je weet dat je gezien bent op het moment dat je gaat wandelen, maar na 32 kilometer was er geen houden meer aan.
De laatste 10 kilometer was een nachtmerrie en nog net binnen de 4 uur gefinisht.
Bah!

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

2 Responses to June 22nd 2019, Mar-athon, Sneek

  1. Rutger says:

    Waar anderen anderen minimaal 4 jaar over de HTS doen, deed hij het in slechts 2 jaar (met het vriendelijke verzoek niet terug te keren), waar anderen het tot VV Sleen 2 (spreek uit als Sliene) schoppen, schopte hij het tot PEC Zwolle (hoewel…). Kortom als er echt geen hoop meer is dan is daar altijd nog de HASSO, een twijfelachtige HBO opleiding te Zwollywood waaraan geen enkele basis eis ter toelating lag en ligt. En daar, in 1992, liep de ene jongeman met sluik lang blond gordijntjeshaar de andere, getooid met lederen coybow laarzen en hondstrouwe labradoroogjes, tegen het lijf. Alles werd gedeeld … hoewel, bijna alles. Toen deze heerschappen elkaar al een aantal jaar kenden kwam aan het licht de ene twee prachtige zussen had, terwijl de andere “gezegend” was met een broer, uiteraard ook met sluik lang blond gordijntjeshaar.

    Het kon niet waar zijn dat dit al die jaren verborgen was gebleven en dat Herman, de ouweheer van de één, zijn dochters reeds vergeven had aan succesvolle mannen die wat van het leven wilden maken, en de fles links lieten staan.

    21 juni paniek in Twello “ik zoek nog een startnummer voor Snits”.
    “Ik heb nog een startnummer (voor weinig)” klonkt het uit Vathorst, van mijn zwager …
    Het zal niet waar zijn, kan hij, het orakel van Twello, ons nooit met rust laten…

    De Boekster, wij noemen zijn naam, zou met beide zwagers genieten van een rondje Snekermeer. In traditie van een echte Boek verscheen er één niet aan de start en zo zou de schrijver van dit blok 42 kilometers lang doorgaan onder het pseudoniem Rutger. Vurig werd Rutger aangemoedigd. Althans tot km 26 alwaar de familie Van D Rutger de laatste loopadem zag uitblazen. Het werden nog 16 lange kilometer voor Rutger, die hij zelf zou omschrijven als “HEL”.

    Op dit moment, ter hoogte van de brug bij Jirnsum, zag ik Rutger voor het laatst en gaf de Mizunho’s de sporen. Van 5.18 naar 4.55 gemiddeld en als vanouds loper na loper oppikken. Helaas niet alleen lopers, ook vliegen. Als ze niet in de oogjes kwamen, dan wel in de Nase of in het keelgat, brrr. Het laatste stuk door Snits was het parcours iets anders dan voorgaande jaren. Langs allerlei terrasjes, op zich gezellig, maar op km 41 ging mijn maag zo hevig te keer dat ik hevig kokhalzend het laatste colagelletje maar net binnen kon houden. De laatste km ging het ineens weer en haalde ik nog 2 man in en eindigde keurig in 3.36, 9 minuten sneller dan Rutger en ik oorspronkelijk van plan waren. Na de streep ging het direct slecht. Waar ik normaal wat drink en eet kreeg ik het stervenskoud en ben direct door gewaggeld naar de bolide. Rillend “Strepen op de weg” gezongen en 20 minuten later onder een hete douche in de Datsja. En vreemd genoeg, geen enkele behoeft aan een sappie.

  2. wessel says:

    Snake!

    Je wordt toch geen tweede Wouter, zei mijn moeder tegen me nadat ik had aangekondigd na Kopenhagen ook in Sneek te zullen gaan starten. Nee, natuurlijk niet, ik word geen tweede Wouter.
    Exact 5 weken nadat we het vliegtuig pakten naar Kopenhagen werden we weggeschoten in Snake. Na het gebruikelijke gekeuvel, dit keer onder de Watertoren, waar zwager Harald wat onwennig en nerveus bij stond, was het eindelijk zo ver. Er ging een lange zaterdag aan vooraf. Doorgaans is de start van een marathon in de ochtend maar nu niet. Betekent wel dat je er de hele dag mee bezig bent. Nog een krentenbol, nog wat drinken, moeten we al gaan. Want een zekere deelnemer, niet bij naam te noemen, diende nog voorzien te worden van een startnummer. Dat regelen we! Voor de man die mij door mijn eerste marathon heen heeft getrokken wil ik nog wel 100 startnummers regelen. Dat gezegd hebbende vertrokken we exact om 19.00 uur. Alsof Van der Gang uit Dokkum hoogstpersoonlijk de chronometer heeft geleverd. Met zwager afgesproken aan een ballon van 4 uur te gaan hangen. Dat moet lukken! Omstandigheden goed, wat wind maar verder prima. Na een paar kilometer letterlijk de weilanden in. Het is toch geen trailrun? Smalle sluisjes, bruggetjes en behoorlijk wat bochtenwerk in het begin. Wel mooi, als je er oog voor hebt. Maar juist aan de ogen van zwager zag ik dat hij het zwaar had. Tempootje terug, dat kennen we nog vanuit Kopenhagen, en ander groepje pakken. Toevallig ook eentje met 4 uur! Aanpikken en door weer. Ik kort achter de ballon, zwager wat achter in het peloton. Kilometer na kilometer verstreken….totdat…zwager verdwenen was. Geen idee waar ie uithing. Hoe ik ook keek, ik zag m niet. De tour wacht op niemand, ik ook niet. Zat er goed in dus door. Tot km 26! Alsof Doutzen Kroes zelf in de berm stond te zwaaien! Wat een prachtige vrouw. En ze stond er voor mij, meende ik! Daar knap je van op! Ons peloton dunde uit en dunde uit. Nog 6, 5, 3 en uiteindelijk nog alleen met de pacers. En jij blijft erbij werd er geroepen! We zijn er nu bijna! En weer het euforische gevoel als de finish in zicht is. Ongekend fijn vind ik dat. Jij voorop, wij volgen jou werd er geroepen. En zo geschiede het dat ik na 3 uur 58 de finish passeerde. Mijn pacer eens goed in de armen gesloten en door naar de douche en wachten op zwager. Na 4 uur 25 volbracht hij de tocht. Compleet kapot! Snel de auto in naar huis. 02.30 uur lampje uit en slapen. Wat een heerlijk gevoel!! Op naar de volgende, wanneer weet ik nog niet. Maar ik word geen tweede Wouter…..

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.