December 1st 2019, Brunei Unexpected Kingdom Ultra Marathon (60km), Brunei

Het goede gevoel van twee weken geleden (een prima marathon in Koeweit) werd vorige week direct de grond in geboord met een DNF in Penang, Malesië. Na 10 kilometer liep ik tegen een muur op, en ben er mee gestopt.
Vandaag geen marathon, maar nog een stukkie verder. Zestig kilometer op het programma.
Al om kwart voor 8 ‘s avonds werden we opgetrommeld om ons te melden bij de finish om naar de start, 60 kilometer verderop, te worden gebracht. Dit bleek in de praktijk 9 uur vertrek te worden, en dan nog waren we veel te vroeg bij de start, die precies om middernacht zou zijn.
Middernacht, op zich prima om de warmte te vermijden. We moesten een hele waslijst aan verplichte spullen meenemen. Het handigst: de hoofdlamp.
Het moet gezegd worden; het begin ging prima. Heel erg relaxed liep ik kilometertijden van rond de 5:10. Prima. Middenin gestart van zo’n ruim 100 deelnemers op deze afstand, liep ik me al snel naar voren toe. Het ging zelfs zo goed dat ik vlak voor checkpoint 2 (na 20 kilometer) naar een derde positie overall ging. En ik rook meer. Helaas, dat ging niet door.
Waar we de eerste 20 kilometer op een redelijk grote en verlichte weg liepen, ging het daarna naar rechts de duisternis is. En alhoewel we een hoofdlamp droegen was met mijn slechte ogen (nachtblind) dit niet prettig. Ik moest direct m’n medeloper laten gaan. Het wegdek was slecht en het was uitkijken waar je je voet neerzette. Daar had ik met m’n slechte zicht wat meer moeite mee dan de rest, maar gelukkig ging het goed.
Het was ook bij checkpoint 2 (23km) dat het opeens in de benen sloeg. Dat was wel heel vroeg. Ik moest gaan wandelen.
Pas een paar kilometer later werd ik door 2 man ingehaald.
Ik kreeg last van m’n maag/darmen en moest tot 4x toe (!) de bosjes induiken. Ook het gevoel van overgeven raakte ik moeilijk kwijt, maar zover kwam het niet.
Ik wist dat ik in de veteranen-klasse nog steeds vrij van voren moest lopen, dus ik heb mezelf mentaal tot het uiterste gepusht. Vooral omdat ze hier in Zuid-Oost Azie bekers hebben die je bijna niet kunt dragen. Dat leek me wel leuk.
Het werd een lijdensweg. Eten lukte me sowieso niet, en het drinken wat ik naar binnen kon werken moest dus sportdrank zijn om nog enigszins wat energie binnen te krijgen.
Normaal gesproken kijk ik nooit achterom, maar dat was vandaag alle tijd voor.
En, ik begrijp het nu nog steeds niet, niemand haalde me in, in de uren die volgden. Terwijl ik zachtjes hardlopen afwisselde met flinke stukken wandelen.
Gelukkig net op tijd terug voordat de zon op kwam en het weer warm zou worden. Niet ingehaald en dus een 5e plek overall en 1e bij de 40+.
Nou, kom maar op met die beker! Helaas! Waar vorig jaar de sultan zelf nog de prijzen uitreikte, werd me nu door de organisatie een kleine airfryer in de handen gedrukt. Plus nog een kleine 200 euro, dat dan weer wel.
Had toch wel erg graag zo’n grote bokaal willen hebben…

Helaas geen foto’s, maar wel een finishfilm (met aankomsten in omgedraaide volgorde). Uw jonge held op het eind van de video.

Vooruit, een startfoto met een klein stukje van de vrouw en ik herken mijn eigen weelderige haardos daarnaast.

This entry was posted in Ultra. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.