October 26th, 2014 – Bear Trail, ‘s Gravenvoeren, Belgium (56km)

Een (waarschijnlijk) 8e plaats, niets meer en niets minder. Vooraf misschien stiekem op iets meer gehoopt, maar meer zat er vandaag niet in.
Ik had me de afgelopen weken voorbereid op deze wedstrijd, een wedstrijd zonder lange historie, maar toch al een belangrijke trail-wedstrijd in Nederland. En toch weer een stapje zwaarder dan de afgelopen weken.
Nog nooit liep ik een wedstrijd van deze duur (56km plus de nodige hootemeters) voluit, ik heb uberhaupt nog maar 2x eerder deze afstand gelopen, dus het was afwachten hoe het zou gaan.
Een Nederlandse organisatie maar de wedstrijd liep grotendeels door België (onder Maastricht), wat maakte dat het deelnemersveld volgens mij redelijk verdeeld was over beide landen. Ook nog wat verdwaalde andere nationaliteiten aan de start. Finishen binnen een bepaalde tijd gaf ook nog een kwalificatiepunt voor de UTMB, de belangrijkste trail-wedstrijd ter wereld. Ik heb de punten al, dus dat was voor mij vandaag van geen belang.

Spelen in de modder

Spelen in de modder


De deelnemers-lijst stond online, en ik zag in eerste instantie de Nederlandse top nog niet op de lijst staan. Dat veranderde in de week voor de wedstrijd. Opeens kwamen daar de namen van de Nederlandse trail-toppers Van Noorden en Van Norden op de lijst te staan, samen met een jonge Europese top-triatleet (en oud-winnaar van deze wedstrijd). De Belgische namen zeiden mij niets, daar ken ik de namen niet van, maar daar zouden ongetwijfeld ook wat snelle mannen tussen zitten. De kansen op een goed klassement slonken zo behoorlijk. Als veertiger die nog maar een paar jaartjes aan het hardlopen is, heb ik tegen die jongens natuurlijk niets te zoeken. Maar hoe was de rest van het veld…
Om 9 uur de start. Direct stormden een man of 5 er ongelofelijk hard vandoor. Daarachter vormde zich een groepje van 4 waar ik probeerde aan te haken. Ik had gezien dat een gemiddelde kilometer-tijd van 5:20 je vorig jaar naar het podium bracht, maar we starten gewoon een minuut per kilometer sneller. Het ging erg hard. Ik hoopte dat de rust zou wederkeren na een paar minuten, maar helaas. Na een dikke 3km heb ik het groepje langzaam laten gaan en ben in mijn eigen tempo verder gegaan. En dat ging best redelijk.
Alleen, deze relatieve beginneling op de trails, had een behoorlijke inschattingsfout gemaakt. Ik liep op gewone trailrun-schoenen, waar de rest toch voor meer profiel had gekozen, en op “cross-schoenen” liep. En waar het een paar weken geleden nog een marathon door het mulle zand was, was het vandaag een en al blubber wat de klok sloeg. Op de kleine stukjes asfalt na, was het glibberen, glijden en proberen niet te vallen. Dat viel niet mee op mijn schoenen, maar ik had het er maar mee te doen. Schoenen met meer profiel heb ik sowieso nog niet, maar die worden deze week nog aangeschaft!
Nog schoon in het begin

Nog schoon in het begin


Het was een prachtige route, door bossen, weilanden, een mooi gevarieerd parcours met vele vergezichten; in die buurt heb je geen vlakke stukken, dus het was 56km klimmen en dalen, maar het leverde wel mooie plaatjes op.
Na zo’n 4km moesten we zeker een kilometer door een (soort van?) afwateringsgeul met zo’n 15cm water. Het was de hele dag uitkijken waar je op stapt (vele stenen/keien in de dikke laag modder), maar hier in het water was het prima voor mij te doen. Wat dieper in het water was minder glad, dus kon redelijk m’n tempo vasthouden.
Zo liep ik in mijn eentje de kilometers door. Gelukkig liep ik vandaag niet verkeerd op 1 klein stukje na.
Drie verzorgingspostjes onderweg, weer goed uitgerust met de nodige drink- en etenswaren. Ik dronk zelf alleen maar een paar bekertjes water, want had zelf anderhalve liter water in mijn rugzak plus de nodige gelletjes voor de energie. Bij de laatste post 2 bekertjes cola gedronken voor de cafeine die je door de laatste kilometers helpen. Maar daar waren we nog lang niet.
Na zo’n kilometer of 12 (schat ik), moesten we een grasveld (weiland?) oversteken. Deze liep af naar beneden, dus ik liep met hoge snelheid door het hoge gras. Gelukkig was dat hier nog mogelijk. Aan het einde zag ik een grote modderpoel waar we met een scherpe bocht het bos weer in moesten. Afremmen lukte aardig en met lage snelheid liep ik de modderpoel in. Tevergeefs, ik gleed compleet onderuit en nog een paar meter door, me half omdraaiend zodat ik wel even lekker helemaal goed onder de modder zat. Een varken zou jaloers zijn. Veel maakt het niet uit, onder de modder kwam je toch wel te zitten door het parcours, maar je handen en armen compleet onder de modder is niet echt handig, als je even het zweet van je hoofd wilt vegen of iets wilt pakken. Ach, klein ongemak, het heeft maar een paar seconden gekost.
Zeldzaam mooi stukje afdaling

Zeldzaam mooi stukje afdaling


Zoals gezegd liep ik kilometers alleen. Tot zo’n kilometer of 18. Waar ik verwachtte dat er van achteren lopers zouden komen, zag ik tot mijn verrassing twee voorgangers af en toe in mijn gezichtsbeeld verschijnen (als ik ver vooruit kon kijken). Dit gebeurde steeds frequenter, ik bleek dus goed door te lopen en ik liep op ze in. Na zo’n half uurtje, tegen kilometer 25, had ik ze achterhaald en toen volgden de gebeurtenissen elkaar in snel tempo op. Hoppa, de achterse loper achterhaald en erop en erover. Daar liep zo’n 20 meter voor nog een andere loper, en in een smalle gladde afdaling waar ik redelijk wat grip had door de vele stenen in de modder ging ik in volle snelheid hem ook voorbij. Daar ging het mis, we misten beiden een bordje (afslag). Gelukkig zag ik na zo’n 100 meter een renner in zwart shirt terug komen lopen (die had het bordje dus ook gemist), en op mijn horloge waar ik het parcours op had gezet, zag ik dat we zo’n 100 meter terug moesten. Weliswaar weer een pittig klimmetje waar we dus net afgedaald waren, maar de schade was te overzien. De jongen die ik als eerste had ingehaald, had het bordje wel gezien (en niet gezien dat wij foutliepen???), en liep dus weer voor ons. Ik voelde me op dat moment sterk en haalde de jongen bij, met de 2 andere mannen acher mij aan. Die jongen had zichzelf aardig overschat, het tempo was er halverwege al uit bij hem.
De man in het zwarte shirt was duidelijk de sterkste, en liet ons al snel weer achter zich. Ik liep eventjes samen verder met de andere loper. Gedurende enige kilometers liepen we steeds bij elkaar in de buurt, hij was sterker in de klimmetjes, ik in de afdalingen. Op een gegeven moment moesten we een heel stuk door een pad in een grasveld lopen. Zo glad als een ijsbaan, en hardlopen was voor mij onmogelijk. Daar moest ik hem laten gaan. Dat zal bij iets na de 30km zijn geweest.
Finish!

Finish!

Tot aan het eind van de wedstrijd zag ik hem echter een paar honderd meter voor me lopen. En dat was zeer welkom, want ik kreeg het behoorlijk zwaar. Dat ik hem steeds weer zag lopen was een teken dat het tempo er nog wel redelijk in bleef. Vanaf de laatste verzorginspost (op zo’n 42km) kwamen we tussen de lopers van de 37km-afstand te lopen die een uur na ons gestart waren. Dat was niet verkeerd, mijn tempo lag hoger dan dat van hun, en dat was goed voor het moraal. Na een flinke dip tussen 35 en 40 kilometer kwam ik er weer een beetje bovenop, en we naderden het einde. De laatste 3 kilometers kon ik nog verrassend goed doorpakken, alhoewel mijn benen toch wel flink afgepeigerd waren. We naderden de start/finish zone weer bij het plaatselijke voetbalveld. Toch lekker om over de finish te komen, en alhoewel ik mijn eindpositie niet wist, dacht ik dat ik wel net in de top 10 gefinished was. Nog even bijgedronken, de man die steeds voor me liep nog even een hand gegeven, en aangezien mijn auto als eerste na de finish stond, heb ik me direct omgekleed en flink vermoeid in de auto gestapt. Daar gingen mijn benen zo’n pijn doen, dat ik bijna was gestopt, maar gelukkig (wat etend en drinkend) ging dat na zo’n 10 minuten over.
Toch een mooie klassering in zo’n deelnemersveld. Met de tijd die ik liep was ik vorig jaar op een minder zwaar parcours (minder modder) aardig in de buurt van de 3e plek gekomen. Maar daar koop je niks voor. Toch redelijk tevreden over het resultaat, en een mooie dag gehad!

UPDATE: Helaas staan er op de officiele eindstanden wat namen tussen die niet de 56km hebben gelopen, maar de 37km, en zo met een “snelle tijd” in de top 10 van de 56km zijn terechtgekomen. Daardoor sta ik officieel als 12e, maar ben minimaal 8e geworden. Voor wat het waard is…

This entry was posted in Trail, Ultra. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.