December 28th, 2013 – Nyttårsmaraton, Ålesund, Norway (marathon)

Dat was me wel weer een avontuurje hoor.
Vrijdag vloog ik van Amsterdam naar Alesund voor de Alesund Marathon. De website was alleen in het Noors, en bevatte niet heel veel informatie. Nu kom je met google translate een eind, maar dat het nou allemaal duidelijk was…
De start was een kilometer of 10 buiten de stad. De bus dus.

De receptionist kwam/wilde niet verder dan een vaag gebaar naar een plek waar een aantal busstations waren. Tja, weet ik veel. Ik loop die kant op, en spreek de eerste de beste man aan, kon hij me misschien verder helpen. Ik was al in trainigspak gekleed, dus vroeg hij me of ik mee ging doen aan de marathon. “Ja. Jij ook?”. “Ja, ik ook”. Mooi!! Toen vroeg hij me wat voor tijd ik in gedachten had, onder de 3 uur misschien? Ik keek hem waarschijlijk even met grote ogen aan, en lachtte dat dat me toch echt niet zou lukken. Nou, hij was het wel van plan.
Nu was ik hier gekomen om de eerste plek in mijn leeftijdscategorie (een trofee) in de wacht te slepen. Een nobel streven, helemaal omdat je niet weet wie er mee gaan doen. Ik keek de man eens schattend aan. Het zou toch niet… dezelfde leeftijdscategorie? Ik had hem toen meteen een knal voor z’n kop moeten geven, 5 uur later werd hij gekroond tot de nummer 2 overall, en erger, de winnaar van mijn categorie. Ik herhaal: MIJN categorie.
Maar ach, je kunt het ook zo zien, het was zo’n kleine marathon, dat zonder hem ik nooit bij de juiste bushalte was uitgestapt, en daarna nooit de inschrijving had gevonden. Nou, bedankt maar weer dan.
Ik had me niet specifiek voorbereid op deze marathon, maar ik zou wel eens profijt kunnen trekken van mijn wedstrijd 3 weken geleden in Wales. Supercompensatie wordt dat genoemd. Ik was dus van tevoren van plan om brutaalweg maar eens voor een pr te gaan. Het parcours was zeker geen snel parcours (De enige Ethiopier die ik zag, was de buschauffeur), maar mijn pr stond ook niet echt scherp. Maar toen ik bij de inschrijving zag dat de vriendelijke vriend die ik ‘s morgens bij de bushalte had ontmoet in dezelfde categorie zou zitten, haakte ik snel af. Ik sms-te nog even naar Nederland dat ik er een training van zou maken.
Om 12 uur stonden we aan de start. Winter in (midden)Noorwegen, dus het is maar een paar uurtjes licht per dag. De kans op regen was 50/50, de temperatuur rond de 5 graden, en de windkracht was 4 a 5, vaak van de zijkant. Uitendelijk bleef het droog, en de 5 graden is heerlijk om een marathon in te lopen. Geen klachten op dat gebied dus. We moesten 10,5 kilometer van west naar oost lopen, en dan weer terug. We startten tegelijk met de halve marathonners. Ik startte ongeveer in 15e positie. Direct werd ik door meer dan de helft van het deelnemersveld ingehaald. Uuuuh? Nou ja, dat zullen veel halve marathonners zijn. (bleek ook zo). Ik startte tussen wedstrijd-tempo en trainingstempo in. De eerste kilometers gaan dan altijd erg makkelijk. In Noorwegen werd dit parcours vrijwel vlak genoemd, in Nederland noemen we dit gewoon 42 kilometer lang vals plat. Toen ik na zo’n 3 a 4 kilometer vals plat naar beneden ging, en dus het tempo automatisch omhoog ging, zag ik dat ik precies op het schema lag van mijn persoonlijk record. Ik liep in een heerlijk tempo, en ben dus maar door gegaan in dit tempo.
Na zo’n kilometer of 6 ging ik mensen inhalen. En dat werkt verslavend. Ongemerkt ging het tempo ook ietsje omhoog. Van de ene persoon naar de andere. Op het eerste keerpunt zat ik voor het eerst onder mijn pr-schema. Zou het dan toch? Vlak bij dat keerpunt was een venijnig kort klimmetje. Nou, 1 zo’n klimmetje (4 x in totaal dus, bij 2 x heen en terug) was nog te doen. Ik ben ook wel eens in Wales geweest.
Ook in de tweede 10 kilometer tot aan het finish-punt voor de halve marathonners (“wij van de hele” moesten daar weer keren) bleef ik mensen inhalen. Qua tijd ging het erg goed. Vlak voor het finishpunt kwam ik de leiders tegen van de hele marathon. Toch eens kijken hoeveel er voor me lopen. Ik kwam maar tot 6! Ik liep dus in 7e positie. En ik voelde me nog prima.
We liepen overigens steeds op een en dezelfde weg. Naast ons een rivier met aan de andere kant bergen met besneeuwde toppen. Voor de doorsnee Noor misschien saai, ik vond het prima! Ik kon het tempo aardig volhouden. Na een kilometer of 25 zag ik een loper voor me. Die was te hard van start gegaan, blijkbaar. Ik haalde hem in. De sfeer onder de lopers was prima. Ik weet niet of dat aan Noorwegen ligt (In Spitsbergen was het hetzelfde verhaal) of aan het feit dat het een marathon is met geen massa-deelname. De lopers onderling moedigden elkaar aan. In Nederland nog nooit meegemaakt.
Goed, we moesten door. M’n rechter kuit ging nu aardig zeer doen. We zaten rond kilometer 27 en ik begon me een klein beetje zorgen te maken. Dit was wel waar ik bang voor was. Gaat het nog lukken? Het tempo was op dat moment nog steeds geen probleem, dus ik bleef in hetzelfde tempo doorlopen. Toch wel een erg grote kracht van me, het vlak lopen. Weinig mensen beheersen dat, sprak uw auteur bescheiden. Minimaal 90% van de lopers lopen met een oplopend schema, zo ook de loper die ik na 29 kilometer inhaalde. Ik liep nu 5e! Inmiddels was ik dicht bij het laatste keerpunt. De eerste 4 liepen een eind voor me, dat zou sowieso niet meer lukken. Bij het keerpunt merkte ik dat de pijn in mijn kuit niet erger werd. Dat gaf de burger moed.
Voor de laatste keer het klimmetje op. Nu werd ie wel irritant. De wind vond het nodig om even vol in m’n smoel te waaien. Niet grappig! Maar goed, zoals gezegd, het was een kort klimmetje. Bovenaan gekomen wist ik dat een pr bijna wel moest lukken. Toen was het nog 10 kilometer. Aftellen naar de finish.
Bij het keerpunt had ik gezien dat de concurrentie (achter me) op een paar minuutjes zat. Die zouden normaal gesproken niet meer bij me kunnen komen.
Proberen het tempo vast te houden nu. Bij het 35 kilometer punt vloeiden de krachten wel een beetje weg. Ik stortte gelukkig niet in, maar zoals ik ook al van meerdere mensen na afloop hoorde, je had daar de wind vol tegen en het was een paar kilometer vals plat naar boven. Niet overdreven veel, maar je voelt het wel na zo’n afstand. Het tempo zakte ietsje in. Dat mocht. Op 39 kilometer had ik het zwaarste stuk gehad. Ik kon het tempo weer oppikken. Ik lag minuten voor op mijn pr. De 30 man publiek moedigden me hartstochtig aan. Wel met de handen in de zakken, we zitten tenslotte niet in Mallorca.
Daar kwam de finish-lijn in zicht. Ik keek even op mijn horloge, en daar kwam een grote lach op mijn gezicht. Een 5e plek in een eindtijd van 3:11:10, meer dan 3 minuten van mijn pr af. Mooi man! Ik kwam voor de bokaal, maar dan is dit een mooie troostprijs. En geeft vertrouwen voor het Parijs-2014-plan.
Na afloop even gedouched, en daarna kregen we met de meeste overgebleven marathon-lopers pizza met frisdrank van de organisatie. Een man van de website www.kondis.no , een ontzettend populaire sport-website voor duursporters in Noorwegen (iets wat we in Nederland niet kennen) “adopteerde” me, en iedereen moest weten dat er een buitenlande deelnemer was. De speaker van dienst mocht dus gelijk zijn speaches tweetalig doen.
In plaats van een medaille of een of andere prul, kregen we een schets van de stad met onderschrift van de Marathon. Leuk!
De journalist van Kondis zou me naar huis brengen, dus toen alle deelnemers naar huis waren, en hij en ik en de organisator er nog zaten, kreeg ik toch nog de bokaal van een klasse-winnaar uitgereikt, van iemand die al weg was bij de prijsuitreiking. Normaal ben ik niet van de prijzen die ik niet verdient heb, maar deze heb ik niet afgeslagen. Ten eerste was hij gewoon erg mooi, ten tweede was ik wel mooi 5e geworden en ten derde was hij wel gewoon erg mooi!
De journalist was geboren en getogen in Alesund, en gaf me nog even een korte rondleiding met toeristische informatie over Alesund. Luxe prive-taxi naar het hotel. Het was weer een mooi avontuur.