April 6th, 2014 – Paris marathon, France (marathon)

De start – gelukkig stonden we redelijk vooraan

Vandaag was de grote dag! Bijna een jaar naar deze dag toegeleefd en via mijn wedstrijd- en trainingsschema gepiekt om hier in topvorm te zijn.
Al vanaf mijn eerste marathon-finish (3:14:21) zat ik te denken aan die 3 uur grens. Dat was twee jaar geleden. Ik ben toen als een gek gaan trainen, wat leidde tot overtraindheid en dat heeft me een tijdje letterlijk uit de running gehouden. Dat moest dus anders. De oplossing vond ik in het aanpassen van de training. Ik ging trainen volgens de Verheul-methode, verder uitgediept door voormalig toploper Klaas Lok. Via de schema’s in zijn boek (voornamelijk extensieve intervallen met ruimte voor veel wedstrijden) liep ik het ene pr na het andere. Tja, en dan denk je weer aan die 3 uur op de marathon. Als je de tabellen op internet mocht geloven, zou die tijd er in moeten zitten, gebasseerd op de tijden die ik liep op de andere afstanden. Maar dan moest het wel allemaal meezitten.
De hele week hield ik angstvallig de weersverwachting voor Parijs in de gaten. Ideale omstandigheden zouden het niet worden, sowieso iets te warm. Als de zon maar weg bleef…
Vriend Dolf had Parijs ook uitgekozen voor zijn eerste marathon en gezamenlijk gingen we zaterdagmiddag die kant op. We moesten voor 8 uur ‘s avonds ons startnummer ophalen, en veel speling hadden we niet. Uiteraard had de trein vertraging, maar gelukkig bleef die beperkt tot 10 minuten in Parijs.

Druk in het begin

Snel de taxi naar de expo en het startnummer opgehaald. Ook zouden we hier naar de “pasta party” gaan. Eerste tegenvaller, we konden alleen nog maar kiezen tussen pannenkoeken, pizza en chili con carne. Niet echt de ideale voorbereidingsmaaltijd voor een zware marathon. Toch maar de chili dan maar. Daarna naar ons hotel dat (uiteraard puur toevallig) tegenover het Moulin Rouge lag. Met het lawaai van de straat en een snurkende Dolfie was de nachtrust niet helemaal optimaal, maar de dag ervoor had ik goed geslapen, dus dat was geen probleem. Drie uur voor de wedstrijd opgestaan om te eten en te drinken, en daarna met de metro naar de Arc de Triomph.
Om kwart voor 9 stonden we aan de start. Nog niet echt heel warm, maar het zonnetje begon al door te komen. Nou, afwachten.
Parijs is één van de weinige marathons met hazen voor de 3 uur; deze zijn natuurlijk niet makkelijk te krijgen, mensen die gegarandeerd andere mensen naar een tijd onder de 3 uur kunnen leiden. 50.000 man aan de start in deze “top-5” marathon, met het debuut van wereldtopper Bekele op de marathon-afstand. Daar gingen we. Ik liet Dolf achter, die zou ik bij de finish wel weer spreken. Ik moest gemiddeld 4:15 per kilometer lopen voor een tijd van 3 uur, en wilde weggaan op 4:13/4:14. Ik had wat speling nodig, omdat je wat extra meters maakt dan de ideale lijn en dus meer tijd nodig hebt, en de laatste kilometers zouden omhoog gaan. Parijs is niet het makkelijkste parcours, het is niet zo vlak als Amsterdam/Rotterdam. De hazen gingen snel van start, mijn eerste kilometers gingen in 4:11. Ik wilde wel 1 of 2 seconden langzamer lopen, maar dat lukte niet, ik had mijn tempo voor de dag te pakken, en ik liep in een lekkere pas. Dan maar op 4:11 verder. Er liep een haas voor me die ik liet gaan, geen idee waarom maar hij was te hard van start gegaan. In mijn buurt liep ook een haas, met een hele horde volgers in het begin van de race. Daar wilde ik niet lopen, dat is een gedrang van jewelste. Gelukkig bleek mijn tempo van 4:11 ietsje harder dan deze haas te zijn, dus die bleef ik voor.
Er waren verzorgingsposten om en na bij elke 5 kilometer. Deze hadden ze allemaal in wijde buitenbochten gezet. Tafels achter elkaar met water, en de gebruikelijke andere etenswaren etc. Het was zaak om genoeg te blijven drinken en koel te blijven (letterlijk). Iedere verzorgingspost was het weer een gevecht om een flesje water te pakken, mensen die naar de tafels toelopen en van de tafels terug richting weg lopen, lopen elkaar constant in de weg, en het was een kwestie van duwtjes geven en geduwd worden. Het hoort erbij. Ik vond het overigens heerlijk dat ze hier flesjes hadden. Deze kun je makkelijk even meenemen, er valt beter uit te drinken dan een bekertje, en je kunt het restant over je hoofd of in je nek gooien om af te koelen. De zon was er helaas wel, het was proberen zo veel mogelijk in de schaduw te lopen.

Soepeltjes…

De kilometers gingen voorbij, en ik bleef prachtig vlak lopen. Niet dat alle kilometertijden precies gelijk waren (ik heb onderweg uberhaupt maar 3 keer een kilometertijd gezien, ik bleef kijken naar mijn gemiddeld tempo), daarvoor was het parcours te geaccidenteerd. Achteraf zag ik wel dat de tijden per 5 kilometer zoals gezegd dus heel mooi vlak waren. So far, so good. We gingen richting het halve marathon punt. Drie uur gedeeld door 2 is – zo uit mijn hoofd – anderhalf uur. Ik kwam door net binnen de 1:29. Dat zag er goed uit, maar ik hield in mijn achterhoofd dat het laatste stuk het moeilijkst zou worden. De temperatuur zou stijgen, en het laatste stukje zou oplopend zijn. Dus ik had een marge nodig.
Ik had tijdens de race nog steeds niet het idee of ik het wel of niet zou volhouden, het was afwachten. Gewoon geconcentreerd mijn kilometers maken (zo heb ik even een eiffeltoren gemist die langs het parcours stond).
Vanaf 1 uur 20 nam ik om de 20 minuten een gelletje voor de nodige koolhydraten. Daar keek ik steeds naar uit. Steeds weer 20 minuten verder, nog steeds op schema, en die gelletjes had ik toch echt wel nodig voor de energie in mijn benen.
Er waren nog wat hachelijke momenten onderweg. Zo knalde ik nog 1 keer half tegen een overstekend kind op, en kreeg nog een keer kramp of iets dergelijks in mijn rechtervoet. Geen idee wat het precies was, maar gelukkig was het na 10 seconden weer weg. Oef!
De wedstrijd vorderde nu toch wel. Wat me moed gaf was dat ik de snelste haas steeds dichterbij zag komen. Achteraf zag ik ook mooi dat ik elke 5 kilometer met de regelmaat van de klok 100 mensen heb ingehaald. We naderden de 30 kilometer. Alles ging nog goed, het vertrouwen nam toe. En toen ik na 32 kilometer aansloot bij de haas (die nog zo’n 20 volgers had), en ik twijfelde over inhalen of aansluiten gaf me dat het gevoel dat ik het nog wel eens kon halen! Inhouden nu! Profiteer van de haas, tot 35 kilometer geen gekke dingen doen, daar begint de marathon pas. Zo’n drie kilometer heb ik bij de haas gelopen. In die 3 kilometer moesten er van de 20 volgers 10 afhaken. Ook haalden we nu af en toe wandelende deelnemers in. Die hadden de strijd tegen de 3 uur gestaakt, maar ik liep er nog steeds! Bij 35 kilometer zat er een gemeen klimmetje in het parcours. Nu ben ik al van het langzame klimmen, maar de haas vond dat we nog langzamer moesten. Toedeledokie! Ik had de hele wedstrijd al zelf gelopen, heerlijk vlak – mijn specialiteit, en liet de haas achter me. Ik had het idee dat ik versnelde maar achteraf bleek dat de kilometertijden niet omlaag gingen. Op mijn horloge bleef de gemiddelde tijd 4:11. Het was maar goed ook dat ik een marge had ingebouwd, want op mijn horloge zag ik dat ik wel behoorlijk wat etra meters maakte; de kilometers die mijn horloge aangaven lagen zo’n 200 meter uiteen met de kilometerbordjes op het parcours. Uiteindelijk bleek ik zo’n 250 meter extra te hebben gelopen, dat zat hem voornamelijk in die verzorgingsposten in de buitenbochten nam ik aan. 250 meter is toch een minuut extra.
40 kilometer kwam dichtbij, en het werd warm. Toen zag ik dat de gemiddelde tijd naar 4:12 sprong. Oh, oh! Gemiddelde tijd, dat betekende op 40 kilometer dus 40 seconden erbij. Ik had niet de indruk dat ik langzamer liep maar m’n horloge gaf het toch aan. Achteraf zag ik dat het klopte, maar ik liep niet veel langzamer en dat werd voornamelijk veroorzaakt door de stijgingen in dat deel van het parcours. Vanaf 39 kilometer ging ik rekenen. Ik had een dikke minuut speling, dat zou toch niet meer fout gaan? 40 kilometer, opnieuw rekenen.

Finish!

Dat gaat toch lukken? 41 Kilometer, blik op mijn horloge. Goeie tijd, maar ik had het zwaar, de zon scheen fel. Aan de andere kant was het nog maar 1 kilometer naar de eeuwige roem. Die laatste kilometer, ik vind het altijd zo lang in de marathon. Ik kon alleen maar denken: geconcentreerd blijven lopen. Stap, stap, stap. Geen gekke dingen doen, het is nog 5 minuten. Nog 500 meter, ik kon nog ietsje versnellen, jaaa!! Weer richting Arc de Triomph stond het publiek massaal aan de kant Nog 300 meter, en ik begon te lachen. Daar komt ie! Onder de drie uur!! 200 meter, 100 meter… een blik op mijn horloge, ja hoor!! Finish, jaaaaaa!!! 2:58:31, ongelofelijk! I did it! Erg trots op mezelf, niet de makkelijkste wedstrijd gekozen, maar hij staat hoor! Eeuwige hardlopersroem en een plaats in de Runnersworld van januari 2015 waarin alle Nederlanders worden genoemd die onder de 3 uur finishen. Dat maakte me wel vrolijk.
Ik moest nog even wachten op Dolfie die niet helemaal tegen de hitte bestand was en niet zijn normale niveau haalde, maar wel de finish in zijn eerste marathon, waarvoor hulde! Het bleef nog lang onrustig in Parijs…

Finishfilmpje (links in wit shirt):

Impressie:

Sfeerfilmpje: