Vanmorgen vroeg vertrokken naar België voor een marathon. Ik had gemerkt dat als ik langzaam aan zou doen best flinke afstanden zou kunnen lopen. Bij een snellere pas zou er te veel druk op de schenen komen, en dat lukte nog niet.
Dat dacht ik tenminste. Ongemerkt ging ik weer te snel van start. Kilometertijden van zo’n 4:48 regen zich aaneen. Het parcours was 7 rondjes van 6km. Niet helemaal vlak ook. En zo liep ik 10, 15 kilometer zonder last te hebben van m’n schenen. Maar bij 20km sloeg het ongenadeloos toe. De pijn was in één klap terug. Toch te gek gedaan. Ik wilde stoppen, maar was er een beetje flauw van. Ik wandelde een klein stukje, en probeerde op een langzamer tempo door te gaan. Ondanks dat het een beetje irriteerde ging dat beter. En na zo’n 35km voelde ik helemaal geen pijn meer. Ik wist direct dat dat foute boel was, maar ben doorgelopen tot de finish. Een metertje of 600 te veel (toch zo’n 3 minuten) had ik nog een prima eindtijd van 3 uur 29 minuten en een beetje. Maar daarna was het gebeurd. Hinken.
En nu maar weer afwachten hoe lang dit weer gaat duren… Lekker hoor!




