November 8th, 2015 – Tanger Marathon, Morocco

Binnen!

Binnen!

CHAOS. CHA-OS. Hoofdletter C. Hoofdletter H. Hoofdletter A. Hoofdletter O. Hoofdletter S.
Het is sowieso een godswonder, insh’Allah, dat ik de finish heb gevonden.
Maar goed, medaille is binnen und zuruck in die Heimat.

Laters meer. Veul meer.

UPDATE:

Nog nooit een marathon in Marokko gelopen, dus next stop: Tanger, Marokko.
Aangekomen op het vliegveld direct al het gezeik met de taxi-chauffeurs. Ik spreek geen Arabisch of Frans dus moet 50% extra betalen. Geen zin in, dus maar stennis geschopt. Aangezien alle taxi’s moesten wachten op de voorste werd hij toch gedwongen om me voor de normale (door de overheid bepaalde) prijs mee te nemen. Dat begon al weer lekker. De expo was geen echte expo, meer een afhaalpunt met 3 kraampjes. Maar goed, startnummer was binnen.
Op naar het hotel.
Mijn hotel, het ooit zo beroemde Hotel Continental waar in de jaren ’50 en ’60 de jetset vertoefde, had daarna een behoorlijk diepe val gemaakt. Nog steeds op een toplocatie (in het centrum, uitkijkend vanaf een rots over zee), maar het interieur leek nog uit de jaren’60 te komen en het was niet veel soeps. Wel was de start en finish voor de deur van dit hotel. Wel zo makkelijk! En het was zeer betaalbaar.
Op de website kon je kiezen voor 3 talen. Op het Engelse gedeelte stond dat de start om 8:30 was. De avond tevoren las ik op Facebook dat de start voor alle afstanden om 9:00 zou zijn. Hmmm…. Dat laatste bleek correct. Voor de start sprak ik nog twee Engels-taligen, een wat oudere Engelse dame die de hele marathon ging doen en een Deens chickie dat de halve zou doen. Met de Deense maar eens op zoek naar de goeie startplek, want er stonden 3 bogen. Het was inmiddels al 9:00. Zou nu de start niet zijn? Daar werd er wat omgeroepen. Eerst zouden de snellere 10-kilometer lopers van start gaan. Prima!
Ze vertrokken. Wij stonden redelijk vooraan. Maar toen werd er plotseling gezegd dat we naar de andere boog moesten lopen. Omdraaien dus, en dan sta je ineens achteraan (een dikke duizend mensen stonden nog bij de start). Vervolgens werd zo maar uit het niets de starttijd uitgesteld naar 9:30. Dat werd met flink wat onvrede begroet. Tegen 9:30 wist men nog steeds niet waar de start nu precies was, en het boe-geroep zwelde aan. Het was inmiddels 27 graden en er was geen wolkje te bekennen.
Affijn, vlak na 9:30 werden we toch opeens weggeschoten. Er zouden verzorgingspostjes om de 5 kilometer zijn, zoals bij vrijwel alle marathons. Bij km 2 was al de eerste post, en bij km 5 de tweede. Dat ging goed. Vlak voor het 10 kilometer punt gingen de deelnemers van de halve marathon naar rechts en wij moesten rechtdoor. Er bleven niet veel hele-marathon-lopers over. Vrijwel iedereen deed de halve en achteraf zag ik dat er maar 48 man waren gefinished op de hele.
We liepen op 6 baanse-wegen die in de eerste paar kilometers nog wel een beetje waren afgezet (als de politie en de weggebruikers daar zin in hadden), maar daarna waren we op ons zelf aangewezen. Een soort van hardlopen op de A2 en hopen dat de auto’s een beetje opletten.
Het parcours was nergens gemarkeerd, geen bordjes, lintjes, afzettingen of iets dergelijks. Ik herhaal: het parcours was nergens gemarkeerd!! Hoe vind je dan de route? Tja, ik vraag het me ook af. De eerste helft zag ik nog lopers voor me die ik kon volgen. Dat maar gedaan.
Bij kilometer 10 was er overigens geen water/verzorgingspost. Shit! Met dit weer kun je wel wat vocht gebruiken. Moet ik dan wachten tot het 15km punt? Gelukkig niet. Ook daar stond geen post, evenals bij het 20 en 25km punt. En dan? Komt er nog wel een post? Moet je gaan wandelen om krachten te sparen en uitdroging te voorkomen? Geen idee.
Vanaf 15km ging ik mensen inhalen. Zo liep ik tussen en met een stuk of 3/4 andere deelnemers naar een keerpunt, de halve marathon-afstand. Daar moesten we draaien en dezelfde weg terug. En daar kregen we toch een dikke tornado tegen! Als je de wind in de rug hebt, voel je dat niet zo, maar als je hem tegen hebt en je moet ook nog de heuvel op (400 hoogtemeters) dan loop je met je bovenlichaam voorover gebogen tegen de wind in te beuken.
Vanaf ongeveer 22km kwam, laten we hem Yousouff noemen, Yousouff naast me lopen. Yousouff wist hoe het werkte, in het tweede gedeelte van de marathon – en zeker als het een zwaar stuk is – dan houd je je mond, en gaat geen gesprek aan. Hij klampte zowaar 10 kilometer aan. Bij kilometer 28, opeens…. waterpost!!! Pffff… En toen opeens nog eens 3 posten binnen 4 kilometer. En daar tussendoor kwam er twee keer een auto van de organisatie langs om ons water aan te bieden. Nee, die hadden we nu genoeg! Ook hadden ze dadels (voor de energie) en stukkies sinaasappel. Die laatste waren door midden gesneden, dat eet lastig weg.
Daarna kwam het wel weer goed met het water.

Hotel & startplaats

Hotel & startplaats


Yousouff gaf er na dik 30km de brui aan. Hij stopte er mee. Ik was helemaal alleen, niemand voor me, niemand achter me. Geen idee hoe de route liep, nog steeds op 6-baanse wegen. Doorlopen maar. Een heel stuk rechtdoor en daarna bij een rotonde stond oom agent het verkeer te regelen. A gauche et a droite, links en rechts of zoiets. De rotonde had iets van 7 wegen en toen ik me eindelijk tussen de auto’s door manouvrerend naar de overkant van de rotonde had gewerkt, nog even op m’n vingers gefloten naar oom agent of ik de goeie afslag nam. Die was echter niet meer van plan om nog om te kijken.
De weg dus maar in gelopen. Na een paar honderd meter nog steeds niemand te zien (behalve het verkeer dat langs me raasde). Even stoppen. Het was me al duidelijk dat de mensen geen Engels spraken dus maar met de armen gebarend dat ik de route niet meer wist. Binnen een seconde of 20 kwam er een auto voorbij (organisatie?) die gebaarde dat ik goed zat. Weer doorlopen dus. Af en toen kwam je een waterpostje tegen of een tijdsregistratie-mat, een lekker teken dat je in ieder geval nog goed zat. Op een gegeven moment stond er een bordje “Centrum” naar rechts. Aangezien het nog maar een kilometer of 5 was, leek me dat wel een goeie richting. In de bocht zaten 2 jochies. Ik gebaarde rechtdoor of rechtsaf en een ik-weet-het-niet gebaar. Ze stuurden me naar rechts. Dat was de goeie kant op. Nog een paar keer goed gegokt (de weg kwam mij daar bekend voor van de taxi-rit) en op 3 kilometer stond het Deense chickie met een flesje water en de mededeling dat het vanaf hier 3 kilometer rechtdoor was. Mooi! Die laatste kilometers uitgelopen, en m’n horloge gaf een paar honderd meter extra aan dan de marathon-afstand, wat normaal is, want je loopt nooit de ideale lijn. Dus ben nergens de fout ingegaan.
Bij de finish moest ik zelf nog op zoek gaan naar de plek waar ze medailles uitdeelden, maar ook dat liep weer goed af.
Wel raar dat ik achteraf kon zien op welke posities ik liep tijdens het passeren van de tijdregistratie-momenten, en dat ik de laatste 3 kilometer, waar ik toch nog 2 (geblesseerde?) deelnemers inhaalde, een plek gezakt ben… Weet niet of dat iets te maken heeft met Yousouff die me half lachend/half verontschuldigend (en niet Engels sprekend) bij de finish stond op te wachten. Weliswaar zonder medaille, maar wie weet wie allemaal nog in de uitslagen terecht zijn gekomen. Lekker belangrijk ook.
Al met al een verschrikkelijk slechte organisatie, maar het liep dus allemaal goed af. Was dit dan normaal in Marokko? Neen, op Facebook regende het ook klachten van de lokale bevolking hoe ze dit hadden kunnen doen. Gevaarlijke verkeers-situaties en geen water waren de meest-gehoorde klachten.
Ach, marathon in Marokko: check!
Op Schiphol aangekomen ging de chaos nog even door. Wisselstoring, je verwacht het niet. Uurtje vertraging, maar uiteindelijk weer terug in de keet.
Geen marathons in Marokko meer!

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

1 Response to November 8th, 2015 – Tanger Marathon, Morocco

  1. Dokko Jr says:

    Mooi verhaal hoor. Maarrrr, hoest met t Deense chickie?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.