April 9th, I run Iran – Marathon, near Persepolis (Iran)

Enthousiast publiek

Enthousiast publiek

Nou, nou, nou. Dat was me het avontuurtje weer wel!
Oh, die had ik al eens gebruikt? Nou, luister dan maar even naar Ome Gertjan, die draagt voor uit eigen werk.
De eerste (internationale) marathon van Iran. Dat leek me een leuke optie. Een Nederlands bedrijfje dat reizen in Iran aanbiedt dacht: goh! (of in dit geval: Allah!), laten we een een marathon in Iran organiseren. Met de nieuwe regering bleek dat mogelijk. En zo geschiedde in samenwerking met de Iraanse Atletiekunie.
Het Nederlandse bedrijfje was helaas erg slecht bereikbaar. Telefonisch vrijwel niet en op emails reageerden ze ook niet. De marathon was te boeken via een pakketreis (zoals bij heel speciale marathons wel vaker gebeurt), maar die waren al uitverkocht. Ik kon me nog wel aanmelden voor alleen de marathon. Prima!!
Zelf hotel geregeld, niks aan de hand.
Van tevoren geen visum geregeld, die kon je ook gewoon bij aankomst kopen. Geen garanties dat je het land binnenkomt, maar de kans dat je geweigerd wordt is uiterst klein. Je moet alleen geen stempel uit Israel in je paspoort hebben, anders kun je linea recta het eerste de beste vliegtuig terug nemen.
Ophalen starters-pack. Shirt juiste maat?

Ophalen starters-pack. Shirt juiste maat?

En waar liep ik nu ook al weer een maandje geleden? Oh ja, de Tel Aviv marathon! Om mij onbekende redenen hadden ze daar geen stempel in mijn paspoort gezet, dus ik was nooit in Israel geweest :-).
Om half 3 ‘s nachts aangekomen. Mijn chauffeur stond al op me te wachten aan de andere kant van het glas. Ik gebaarde dat ik nog even mijn visum moest regelen. Prima. Dat duurde even een (klein) uurtje, maar daar had ik rekening mee gehouden.
Visum werd gelukkig goedgekeurd, en ik zette mijn eerste stapjes in Iran. Bij het vliegveld waren ze al vrolijk, en dat bleef 3 dagen lang zo. Thuisbasis was Shiraz, in het zuiden van Iran. Tot mijn verrassing zag ik geen moskeeen, en ook geen gezang uit luidsprekers. Dat had ik wel eens anders meegemaakt in de moslimlanden. Ook is Iran een goed ontwikkeld land, en de meeste mensen spraken goed Engels. En je was nog echt een attractie daar. Mensen wilden maar al te graag een gesprek met je aanknopen, en hoewel vrouwen niet aan de marathon mee mochten doen, waren ze allemaal vrij modern. Buiten het hoofddoekje (dat niet altijd heel erg serieus werd genomen) was er geen verschil tussen man en vrouw.
Dan de marathon.
Paar fotografen

Paar fotografen


In Shiraz was het in eerste instantie prima. Shirt en startnummer opgehaald, en de marathon zou zaterdagmorgen om 9 uur van start gaan. De verzamelplaats en startplaats waren een beetje onduidelijk. Die bleek (achteraf) 50 kilometer buiten de stad te liggen, met finish in het oude Persepolis (dat was wel bekend). Maar zover waren we nog niet. Op de pastaparty – die bij de pakketreis inzat – de avond voor de marathon werd bekend gemaakt dat de marathon (en het vervoer naar de start) met een uurtje vervroegd was. Maar ik had geen pakketreis, dus was niet bij de pasta-party! Ik ben geen vroege slaper, dus rond middernacht zat ik nog even te internetten, en zag opeens ergens een starttijd staan van 8:00 uur. Het zal toch niet? Telefoonnummers in Iran hadden de organisatoren niet. Snel contact gelegd met Nederland, waar het nog wat vroeger was, om te kijken of er op Facebook wat aangekondigd was. Facebook was niet bereikbaar in Iran. Antwoord: nee. Daar stond nog steeds 9:00 als starttijd.
Na een kilometer of 5

Na een kilometer of 5


Risico maar niet genomen, ik wist in welk hotel de organisatie en andere deelnemers zaten, en daar ‘s morgens om 6:00 naar toe gegaan. Net op tijd om de bussen te halen!! Had ik daar bijna voor Mohammed met de korte achternaam gestaan.
Ik vond dit echt heel slecht van de organisatie en was behoorlijk pissig. Maar goed, ik had het gehaald. We werden vervoerd naar de startplaats, Necropolis, ook zo’n plek uit de oudheid. Met 126 buitenlandse deelnemers en zo’n 80 Iraanse, stonden we met dik 200 man aan de start. Ik (en de andere buitenlanders) hadden niet veel aandacht verwacht voor het evenement. Bij dit soort (qua deelnemers) kleine evenementen zijn er vaak geen toeschouwers en als je geluk hebt een fotograaf voor een leuke foto op zo’n marathon.
We konden er niet meer naast zitten! Goed, Rotterdam trekt meer deelnemers, maar hier (in the middle of nowhere, we liepen alleen door een klein plaatsje) was men ook uitgerukt.
Dat begon al bij de start. Meerdere drones om (start)filmpjes te maken en de pers was massaal uitgerukt. Tientallen fotografen doken over elkaar heen. Nog nooit meegemaakt.
Dan eindelijk de start. Ik weet niet of het de 1600 meter hoogte was waar we op liepen (niet overdreven hoog leek me, zou dat uitmaken?), maar de eerste kilometers gingen een beetje moeizaam. Ergens middenin gestart.
En weer 10 meter verder

En weer 10 meter verder


Maar na een kilometer of 4 kreeg ik een beter gevoel, en versnelde wat. De Iraanse deelnemers verschilden van toplopers tot amateurs. En er waren een paar amateurs die na 5 kilometer al moesten wandelen, om daarna nog 1x sprintend langszij te komen, maar een kilometer later toch echt niet meer mee konden komen. Ik heb het vaker meegemaakt in Azie.
Tot dan doe slechts enige tientallen toeschouwers, al veel meer dan ik verwacht had. Maar na een kilometer of 8 kwamen we in een klein plaatsje. En ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat de komende 20 kilometer werkelijk 20.000 toeschouwers stonden. Rijen dik, kilometers lang. Aanmoedigend, gillend, fluitend, kinderen die je een high-5 wilden geven. Je liep soms door een oorverdovende geluidswal. Het leek misschien een beetje op propaganda, maar de mensen waren echt gemeend blij om buitenlanders te zien. We waren echt een bezienswaardigheid, zouden we later nog merken.
Al lopend vele handen “ge-high-5t”, en kilometers lang met m’n duim omhoog gelopen. Fantastisch, zoals alle buitenlandse deelnemers later ook zouden zeggen.
M’n tempo was weer terug op m’n oude trainingstempo, en ik lag op schema 3:30 als eindtijd. Na de bewoonde wereld kwamen we even op een saai stuk. Temperaturen liepen op tot ruim boven de twintig graden en de zon scheen fel. Het was dan ook de eerste marathon die ik met een buff heb gelopen, zo’n doekje om je hoofd tegen de zon te beschermen.
Ontspannend eindsprintje

Ontspannend eindsprintje


Ik bleef her en der nog wat lopers oppikken. De verzorging onderweg was erg goed geregeld. Op zo’n 37 kilometer lag er opeens een loper bewegingsloos op de grond. Ik gebaarde snel naar achteren dat er hulp moest komen. Gelukkig snapte de loper achter me (een Pool die ik onderweg al gesproken had) me, en hij gebaarde weer verder naar achteren, naar de verzorgingspost. Bij de man aangkomen begon hij opeens te krijzen van de pijn. Hij bleek kramp te hebben. Even assistentie verleend, zijn voet aangedrukt en gelukkig was de ambulance snel ter plekke. Doorlopen. En alsof de duvel er mee speelde; een paar honderd meter verder nog iemand met kramp. Gelukkig was de ambulance me daar net voor, en kon ik hem voorbij lopen.
De laatste kilometer ging in. Ik zag nog iemand een paar honderd meter voor me lopen. Die ging niet snel meer. Ik ook niet in die hitte, maar kwam toch snel dichterbij. Op zo’n 400 meter voor het einde achterhaalde ik hem, en het leek me leuk om samen met hem over de finish te komen. Het veld was zo uiteen geslagen dat bijna iedereen alleen liep, en het zou een mooie foto voor de massale pers bij de finish zijn, dacht ik zo… 🙂 De beste (Iraanse) man zat er echter helemaal doorheen en moest wandelen. Ik spoorde hem aan om in beweging te komen.
Dat lukte. We liepen rustig door, maar hij begon steeds sneller te lopen, tot ie ging sprinten. Dat was niet de bedoeling.
Wel winnen natuurlijk

Wel winnen natuurlijk

Gelukkig had ik nog genoeg over om hem makkelijk bij te houden, en hij gaf het op zo’n 200 meter voor de finish op. Nogmaals spoorde ik hem aan om samen over de finish te gaan. En het verhaal herhaalde zich. Langzaam kwam hij in beweging en op 100 meter voor de finish probeerde hij me nogmaals eruit te sprinten. Dat heb ik me toch maar niet laten gebeuren en liep door een haag van supporters en pers vlak voor hem over de finish. Daar werd ik met een innige omhelsing door de gouverneur ontvangen. Mijn tijd van 3:29 was nog genoeg om voorin te eindigen (op respectabele afstand van de toplopers). Wat een marathon!! Je moet hem meegemaakt hebben om alles te geloven.
Cut-off tijd was 6 uur, dus ik moest nog 2 1/2 uur wachten totdat de bussen weer terug gingen naar de stad. Ik moest zeker 50 keer (en misschien wel het dubbele aantal) met mensen op de foto, en later zelfs handtekeningen uitdelen. Het moet niet gekker worden!
Een land heeft me zelden zo verrast en de marathon was er één die niet snel vergeten zal worden.

irana

irana1

Finish!

Finish!

Sfeerbeelden:

iran9d

iran9b

irans

irans2

irans3

irans4

filmbeelden van een deelnemer die zijn telefoon met camera had meegenomen:

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

2 Responses to April 9th, I run Iran – Marathon, near Persepolis (Iran)

  1. Sebastiaan says:

    Beste Gert-Jan,

    Mooi om je marathon verslag te lezen en prima tijd. Zeker na een kortere dan verwachte nachtrust.
    Gefeliciteerd met je prestatie en we hopen jou en/of je vrienden er weer bij te hebben!

    Sebastiaan Straten
    Iran Silk Road
    organisator I run Iran marathon

  2. Gertjan says:

    Sebastiaan,
    Dan zullen jullie de organisatie – buiten de marathon om – toch echt veel beter voor elkaar moeten hebben, want als je niet eens de moeite neemt om emails van mij (en andere lopers) te beantwoorden, dan komt dat niet goed over.
    Om over de rest maar te zwijgen, er is nog veel voor verbetering vatbaar.
    En dat staat los van het feit dat dit de eerste marathon-organisatie voor jullie was.
    Gr. Gertjan

    — edit — ‘s avonds na dit commentaar een uitgebreide email met antwoorden gekregen. Als het een volgende editie allemaal wat beter verloopt is het zeker een marathon om aan te raden.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.