Onderweg
Fiets naar station Deemter gepakt en vanaf daar de trein naar Enschede.
Dolf had m’n startnummer opgehaald, en ik zou samen met Boekie (The Legend) lopen. Zijn eerste marathon, waarin zijn eerste doel finishen was, en als het even kon, binnen de 4 uur. Mooi! Dat was ook de eindtijd die ik in gedachten had.
De eerste kilometers gingen wat sneller dan bedoeld. Maar het ging makkelijk, het was nog windstil, dan moet je daarvan profiteren.
De kilometers vlogen voorbij, tot zo’n 13 kilometer, waar we op een brede weg kwamen, waar we aan de andere kant de snellere lopers weer terug zagen komen richting start/finish voor hun tweede en laatste ronde. Dolfie liep nog op pr-schema.
Boekie liep prima vlak mee, en zag er fris uit. Het leek hem allemaal makkelijk af te gaan.
Bij mij ging het ook makkelijk, de hartslag was door de prima temperaturen (een dikke 15 graden kouder dan gisteren) een stuk lager. Bij het keerpunt op zo’n 17 kilometer moesten we even een paar kilometer tegen de wind in en de weg liep nauwelijks merkbaar iets omhoog. Een wat zwaarder gedeelte op het parcours dus.
We hadden al redelijk wat speling opgebouwd, dus hier heb ik even wat rust ingebouwd. De hartslag zou namelijk anders oplopen, en die rekening krijg je dan na 30km gepresenteerd.
Eenmaal het halve marathon-punt gepasseerd en weer door het centrum lopend, pakten we het tempo weer op. Boekie kon ogenschijnlijk makkelijk volgen.
De eerste 10 kilometer na het halve-marathon-punt waren lekker loopbaar, en we bouwden een steeds grotere marge op, op het 4 uur schema. We hadden al zo’n 4 minuten speling. Wat met nog 10 kilometer te gaan was betekende dat we de rest van de wedstrijd een halve minuut/km langzamer mochten lopen dan we tot dan toe hadden gedaan. Boekie riep steeds teksten als “zometeen gaan we wat rustiger lopen, geen risico”.
Maar waar de grote meerderheid van de mensen die hun eerste marathon lopen, toch redelijk de man met de hamer tegenkomen rond de 35 kilometer, was Boekie niet uit het veld te slaan. De grijns op zijn kop werd steeds groter. We kwamen voor de tweede keer bij het keerpunt waar we draaiden en tegen de wind in kwamen te lopen. Als Boekie (en ik natuurlijk ook) niet zouden wandelen, zouden we het ruim halen, die tijd onder de 4 uur.
En hij zou het nu toch wel eens moeilijk krijgen, die man. Nee hoor, de grijns werd steeds groter. “Lahuis, we gaan het halen! We gaan het halen!!”. En ook op het moeilijke stuk tegen de wind in en iets oplopend bleef het tempo er goed in. De laatste kilometer was door een haag van mensen en dat geeft je vooral bij zo’n eerste marathon vleugels.
De laatste 150 meter. Zoals ik hem had aangegeven, sprintte ik natuurlijk nog wel even bij hem weg, ik laat me er natuurlijk niet door een debutant uitlopen 🙂
En zo kregen we allebei (met zo’n 5 seconden tussenpauze) onze eigen finishfoto. Zeer tevreden over de finish en Boekie was de koning te rijk.
Achteraf zag ik in de uitslag dat we zowaar een negatieve split hebben gelopen (de tweede helft ietsje sneller dan de eerste), een zeldzaam verschijnsel.
Nu, een dag later, doet de knie echter behoorlijk pijn. En tijd voor rust heb ik eigenlijk niet. Hopen dat we de komende twee weken met pijnstillers doorkomen, dan kan ik daarna even wat gas terugnemen.
Ach, het was een mooie dag en voor mij (de knie uitgezonderd) een uitstekend trainings-weekend.
En zo finish je na 2 marathons in 1 weekend:
Finish!
En dan ook nog even de wereldpers halen (blauwe shirt uw jonge held, in het groen: Boekie, The Legend).
RTV Oost
Kuikens!
Roelof van Schevenstraat 75
053-353518
1993-1995
diekman stadion
Café de kater, van eijk,
Disco la conga
En natuurlijk THE exit
De oude Grolsch fabriek
niets meer van over, nondeju.
Saxion, van heek garage, grand café, en andere nieuwerwetse fratsen.
Was er dan niets meer als vanouds?
Zekers, de Hengelosestraat, rigtersbleek, lonneker en de geboortegrond van de oude Herman (niet de fokstier maar de donor van Boekie THE legend) kranenburg.
Weer een ouderwetse nacht in de bedstee met “studievriend” en “medeglobetrotter” Boekie, vol winderigheid. Startnummer voor “Leo van Wijk” opgepikt en naar de start gemarcheerd. GJL, als altijd de vrolijkheid zelve vond het nodig binnen 24 uur aan een 2e marathon te beginnen (incl vliegreis en NS avonturen) en wierp zich op als een soort moeder-overste voor Boekie, die in alle anomiteit zijn 1e marathon zou lopen. 2 rondes heeft als mentale nadeel dat je uit kunt stappen en dat was het enige verbod dat Boekie meekreeg. Ik zag hem één keer terug na 14km met zijn haas, vrolijk keuvelend.
Toen ik van 3.59 tot 4.10 stond te wachten bij de finish begon ik langzaam te vrezen … Tring-tring-tring, “met Boekie, waar ben je”
LEO DE HAAS, wij noemen zijn naam
Na een intense voorbereiding op de marathon van Rotterdam stak een pijnlijke knie vlak voor de start de kop op. Alles voor niets geweest, geen kans om de inspanningen te verzilveren. Of toch…. Weeks na Rotterdam is, toeval bestaat niet, de oudste marathon van Nederland in Enschede. Van Dokkum tipte me hierop. Hij sprak daarbij de legendarische woorden: ‘Als je nu niet gaat, kun je straks helemaal opnieuw beginnen met trainen’. De impact van die volzin raakte me vol in het hart. Ik kon niet anders dan de knop omzetten en gaan voor deze unieke kans! Er sluimerde aan de horizon ook het gerucht dat LEO DE HAAS, wij noemen zijn naam, twee marathons in een weekend zou lopen waarvan de laatste in Enschede. En als ie dan aan de start zou verschijnen, met toewijding de begeleiding van mij op zich zou nemen. Na een voorovernachting met Van Dokkum in Hengelo, raam open zetten Boekie want van krentenbollen begin ik te gisten, stonden we om 0730 onder een warme douche in het hotel. Klokslag 0800 uur richting Enschede. Startnummers halen en omkleden. Slechts sporadisch was er contact met het fenomeen uit Twello. Komt ie of komt ie niet! En hij kwam, fris als altijd!
Eenmaal in het startvak, via de ter plekke opgestelde en door ons gebruikte Dixies, nam de spanning toe. Het fenomeen sprak de woorden: ‘we vertrekken op 5.30 de km. Kun je dat 30 km volhouden?’ Dat denk ik wel….zeg dan maar eens nee… Hekken open en los….Al snel liep het fenomeen rond de 5.30 de km. Aan niets was te zien dat dit zijn tweede marathon in een weekend was! Onvoorstelbaar. De rust die er van af straalde bracht mij in een lichte trans. Vederlicht danste het fenomeen voor me uit, als een dirigent van een orkest leidde hij me van binnenbocht naar binnenbocht. Geen meter teveel Boekie snoof hij tussen neus en lippen door. Ik volgde trouw. Bij elke verzorgingspost kwam de vraag wat er nodig was. Water, sportdrank, spons je zegt het maar. Jij loopt door, ik regel dat. Zo zag ik keer op keer het fenomeen met alle bestelde dranken weer terugkomen, niet één keer greep hij mis. Sponsje Boekie….De kilometers gleden onder de voeten door. Het ging mooi. Vanaf kilometer 32 begon het grote onbekende. Verder had ik in de voorbereiding niet gelopen! 33, 34, 35 km…Het gevoel werd sterker dat het erin zit! Lahuis, het kan!! Ik voel het!! Boekie, je kunt het ook, de kop ziet er nog fris uit. Na het keerpunt in Glanerbrug voor het laatst via de busbaan terug naar Enschede. Wind vol van voren! Het fenomeen maakte zich nog eens breed en vormde een waar windscherm voor mij. Water halend en zalvende woorden sprekend! Links en rechts de gevallenen met kramp of andere ongemakken. Een machtig gevoel maakte zich van mij meester met de finish in zicht. Het fenomeen draaide de gashendel nog één keer open, ik zag het met een glimlach aan! Over de streep heb ik gebruld van blijdschap. Het fenomeen aan mijn zijde. Goed gedaan Boekie! En vergeet niet een medaille te pakken, die heb je verdiend! Nog twee keer met de oogjes knipperen en het fenomeen loste op in de menigte. Op weg naar de trein, naar huis. Dokkum dirigeerde me richting kleedlokaal want er moest eerst pils gedronken worden. En zo geschiedde! Mannen broeders, wat een onvergetelijke ervaring. Het is volbracht en het smaakt naar meer, veel meer! De kop is eraf en de knietjes doen zeer. Wat maakt het allemaal uit, het is het meer dan waard. LEO DE HAAS, het fenomeen uit Twello, ben ik zeer veel d(r)ank verschuldigd! Over tot de orde van de dag en op naar de volgende marathon!