May 27th 2017, Nuts Karhunkierros, Ruka, Finland (Trail, 83km)

Bruggetje

Het was zover, de dag was aangebroken!
Niet zonder slag of stoot. Het logistieke aspect had nogal wat voeten in de aarde, maar flink wat rendieren later waren wij na een barre tocht in Ruka aangekomen, het mekka van trailrunning Finland. De nachtrust was door het heule vroege vertrek wat achterwege gebleven. Dan maar inchecken in ons gezellige hotel, nog een paar potjes gerstennat ter voorbereiding gedronken (en heel wat krentebollen) en ook nog een “pasta-party” in ons eigen hotel. Nog één ander stel was aanwezig voor de pasta. Maar het eten was precies wat we nodig hadden.
Dan maar een goede nachtrust pakken om de volgende dag fris aan de start te staan. Oh, wacht… Een uur tijdverschil met Nederland en een heel vroege start zorgde weer voor weinig slaap. Tja, je doet er niets aan. Het ontbijt werd speciaal voor ons bikkels al om 5:00 uur geserveerd en om 5:45 zaten we al in de bus naar de startplek. We zouden weer finishen in Ruka. Ik kreeg de indruk dat Dolf, die zijn eerste buitenlandse ultra-trail liep, “ietwat” spanning had, maar eenmaal in de bus was dat snel voorbij.
Dit zou mijn 100e marathon/ultra worden. Een memorabele dag moest het worden! Daarom ook niet een wedstrijdje in Drenthe of even naar de Ardennen. Neen, een wedstijd in Lapland is toch iets specialer. Vorig jaar startte de voorverkoop voor deze wedstrijd en binnen 3 (!) minuten hadden zich 1600 man ingeschreven; uitverkocht! En wij waren te laat. De organisatie besloot om toch nog wat buitenlanders toe te laten en wij waren de gelukkigen. Dolf verraste mij nog met een prachtig shirt, door een drukker persoonlijk gemaakt, met o.a. het logo van de 100-marathon-club. Eeuwige hulde daarvoor!
Van tevoren waren er wekenlang onheilspellende berichten. Er lag nog een heel pak sneeuw, dat zou nog wel eens een probleem kunnen worden. In 2014 was de winnende tijd 12 en een half uur, ook onder die omstandigheden. Bij aankomst in het hotel, zagen we nog een filmpje van de koploper van de 160km (!) die die middag (een dagje eerder dan wij) vertrokken waren. De beste man gleed in 15 seconden 4x onderuit op het parcours vol met sneeuw&ijs.
Wij vertrokken dus een dag later, en gelukkig hadden we op het grootste gedeelte van het parcours niet al te veel last van de sneeuw.
83 kilometer moesten we maar liefst afwerken. Voor onze afstand stonden een paar honderd man aan de start. Om 7:00 mochten we los.
Echt in supervorm stak ik niet, maar we hadden er onderling nog over gehad dat ik misschien van voren mee zou gaan om te kijken of dat een tempo was wat ik aan zou kunnen. Het startschot klonk en direct stormden er zeker een man of 40 vandoor in een niet-misselijk tempo. We moesten nog 83 kilometer! Wat was hier aan de hand? Dus toch maar laten gaan, en Dolf en ik gingen samen van start. De reden dat er zo verschrikkelijk hard in het begin werd gelopen werd ons vrij snel duidelijk. Vrijwel alleen maar single-track in het begin, bijna geen mogelijkheid om in te halen. Een andere reden zou ons later nog duidelijk worden.
We gingen in een lekker tempo van start, het lag ons beide wel. Maar het parcours was heel erg technisch. Constant opletten waar je je voeten neerzette. Zo veel uit-stekende boomwortels waar je overheen moest lopen. Veel vaart kon je er niet op maken. Ook kwamen we regelmatig op 2 naast elkaar liggende planken te lopen, die ze over het water hadden gelegd. Tot soms wel honderden meters lang. Ook geen mogelijheid om in te halen. Dat bleef helaas het grootste gedeelte van het parcours zo. Het loopt niet lekker (die boomwortels) en je moest de hele dag geconcentreerd lopen.
Natte voeten kreeg je toch af en toe. Alhoewel er hier nog niet veel sneeuw lag, moest je af en toe door een laagje water bedekt met ijs. Ach, even doorlopen, en het is zo weer droog. Zo ging het in het begin prima. Na 27,5km kwam de eerste verzorgingspost. Prima posten, alles was aanwezig. Chocoladekoekjes, rozijnen, chips (voor het zout), fruit, sportdrank en water (en nog wat andere dingen). We deden rustig aan en tankten even bij. Toen werd ons verteld dat de deelnemers van de 53km, die hier gestart waren, net een paar minuten eerder van start waren gegaan. Aha! Ook een reden om harder van start te gaan. Dat zouden we vrij snel merken.
We kwamen namelijk in de grote groep deelnemers van de 53km terecht. En inhalen was erg lastig. Vaak alleen mogelijk als er een plas ijswater links of rechts van de voorgangers lag. Dan maar door het water! Zo werd je wel even opgehouden. Aan de andere kant, je kwam ook even tot rust.
Inmiddels was mijn knie behoorlijk gaan irriteren. De eerste twee paracetamolletjes waren inmiddels al gebruikt. Eigenlijk al te snel. Het hielp wel. Op de zeer weinig stukken waar je flink wat tempo kon maken lukte dat aardig. Conditioneel zat het goed.
Dolf en ik liepen in het midden-gedeelte van het parcours of bij elkaar, of niet ver van elkaar. Er waren mooie uitzichten en flink wat mooie bruggetjes om het water over te steken. Zo ongeveer halverwege moest ik Dolf laten gaan en moest ik een flink stuk wandelen op een technisch moeilijk stuk. M’n lichaam werkte niet echt mee. Dat duurde behoorlijk lang. Potver! Die paracetamolletjes! Snel 1 erin gemikt. Dat hielp! En gelijk kwam er ook weer een snel stuk(je) aan. Flink wat vaart gemaakt en heel wat deelnemers teruggepakt die me ingehaald hadden.
En zo ging de tijd toch redelijk snel voorbij. De volgende verzorgingspost kwam pas na 59 kilometer, maar daar kwam ik weer een stuk frisser aan. Nog een pil! Bij de post zag ik Dolf nog even. Even wat woorden gewisseld, en de held had gelukkig nog wat paracetamol bij zich, want ik was door m’n voorraad heen. Terwijl hij al weer vertrok moest ik nog even m’n watervoorraad bijvullen. En daarna kon ik weer naar hem toelopen.
We kwamen inmiddels steeds meer sneeuw tegen. Er kwamen nu ook single-tracks door een dikke laag sneeuw. Lastig lopen, en beiden vielen we 2x in de sneeuw. Ik had ook ergens m’n knie opengehaald, maar dat was een oppervlakkige wond die niet voor problemen zorgde.
Inmiddels was er ook een derde afstand bijgekomen, de 31km. Dus het werd druk op het parcours. Zo raak je het overzicht aardig kwijt, wat je positie in het deelnemersveld van onze afstand betreft. Maar we stiefelden aardig door. Wel met in ons achterhoofd dat de lastigste kilometers nog moesten komen. De grote meerderheid van de hoogtemeters zouden in het laatste gedeelte zitten. En dat kan anti-klimmer Gertjan niet. Het liep inderdaad al wat meer omhoog, maar dat ging eigenlijk best goed. En zo liepen we naar de laatste post op bijna 77 kilometer. Nog maar 6 te gaan, wat kan er gebeuren… Nou, heel wat!

Den Dolf


Ik had een half minuutje voor Dolf de post verlaten, het begon met een steile klim. Die voorsprong zou ik nodig hebben. Halverwege de beklimming kwam Dolf me al achterop. En ik was uiteraard weer de langzaamste klimmer van alle mensen om ons heen. Ik moest zelfs nog een keer pauzeren om op adem te komen. De klim ging maar door, maar met de laatste krachtsinspanning kon ik toch nog op het laatste vals-platte stuk bovenaan de klim naar Dolf toelopen. Waar we dachten dat we (met nog maar 3 kilometer te gaan) het letterlijke hoogtepunt wel hadden gehad, nou, we konden er niet verder naast zitten. Buiten het feit dat het parcours nog zeker een halve kilometer verder was, lieten ze ons nog een paar keer dalen waarna er weer flink geklommen moest worden. En daar had ik dan weer niet op gerekend! Ik kwam helemaal geparkeerd te staan. Constant pauzeren, het lichaam was op, ik kon nauwelijks nog lopen. Op potver 3km van het einde!!
Dolfie liep uiteraard door en uiteindelijk zou ik in die laatste beklimmingen maar liefst een half uur verliezen op de concurrentie. Let wel: verliezen. Ik deed dus nog veeel langer over die paar kilometer. Maar ook kwam uiteindelijk aan die lijdensweg een eind en de finish kwam in zicht. De rode loper op en verdomd als het niet waar was, ik werd van ver al aangekondigd als de Dutchman die z’n 100e marathon/ultra liep (uiteraard het werk van Dolf). De finish over (na bijna 12 uur) in een matig loop-pasje en hij was binnen! De 100e! Een knuffel van de dame die me binnenhaalde en de kleinste medaille ooit gemaakt waren mijn beloningen.

Finish! 100!


Daarna bijgegeten en gedronken in de tent waar de verzorging uitstekend was. Een toch niet onverdienstelijke 27e (Dolf) en 31e (ik) plaats.
De terugweg zou nog wat obstakels hebben met een open achtergelaten gehuurde auto (sleutel ligt onder de stoel) en een nieuwe nacht zonder slaap. Allebei twee nieuwe records rijker. Langste wedstrijd qua duur en verste qua afstand, al scheelde dat bij mij maar een kilometer. Niet de beste wedstrijd, maar wat maakt het allemaal uit. Honderd!!!

En het andere legendarische startnummer:

Paar keer tijd genomen om een foto te nemen:

Algemene sfeerfoto’s:

This entry was posted in Trail, Ultra. Bookmark the permalink.

1 Response to May 27th 2017, Nuts Karhunkierros, Ruka, Finland (Trail, 83km)

  1. Moose says:

    In april 2014 liep ik “op advies” van Lawiesch mijn 1e marathon in “Pries”. Hij liep zijn 10e en onder de legendarische 3 uur. Drie jaar later sta ik op 36 en Lawiesch op 99.

    Inschrijving voor de Luxemburg nachtmaraton is rond. Bliepbliep app Lawiesch “wijziging plannen, we gaan naar Finland”. Finland? Helsinki ? Ja, maar dan iets verder op. Ik de 80 en jij de 53. …. “Bepaal jij dat?” Zonder medeweten Lawiesch mijn afstand ook omgezet naar 80. Dat was het makkelijke gedeelte, nu de echte voorbereiding. St Thomas (50), Drenthe ultra ( 57), sallandtrail (75) en vuurtorentrail (60).

    Alles uitlopen, nauwelijks tegenslag en steeds iets verder. Op naar Finland. En dan 24 april een mudrun met den arbeid in Haarlemmermeer. Een laffe 12 km met obstakels. Bij een vrije val in het steenkoude water raak ik iemand en voel direct dat het mis is. Arm uit de kom “au”. Arm weer in de kom “auau”. Fysio “zet die trailrun maar uit je hoofd”. Gvdmm… Wat nu? Na een dikke week absolute rust toch maar eens een klein tochtje, gevolgd door Klaazzies en een duurloop. Als dit goed giet … Steenbergen (42), eemmeer (50), dan giet er meer goed.

    Sneeuw in Finland en na het beruchte filmpje van de man van 160km die 4x achter elkaar onderuit ging en dat met zijn bovenarms opving, iets wat mij absoluut niet mag overkomen, PANIEK. Wat doe ik hier in Lapland, wat als het misgiet?! Gelukkig is er ook in Finland pilsch. Na een overdadig korte nachtrust gezellig de bus in. Bij de enige 2 dutchies een lichte aandrang op de darmpjes. 6.55 synchroomkakken in de Bush. Alleen den Dolf heeft papier bij zich, Lawiesch gebruikt Finse naaldbosbladen.

    Het lopen, u las het al ging heel behoorlijk, en na een gigantische tocht van bijna 12 uur krijgen we de finish van het lopen inzicht. Nr 100, ongehoord, in 3 jaar tijd, waarschijnlijk een record ???” Lawiesch from the Netherlands his 100 marathon ” galmt het door Ruka. Hulde!!

    Bak soep naar binnen gieten en nog 700 meter incl 75 traptreden naar beneden naar de oto en dan volgas en ongedouched naar Oulu. Alleen maar gedoe, wel McD. 15 uur de volgende dag in de keet. Hoezo afzien. Eindelijk douche, pot bier en Tommetje Dumolin pakt rose trui in Giro.

    Een waar avontuur is in stijl afgesloten. En nu ? Zal hij, Lawiesch, de man van 100, Anton, Wolter, Gerik, Dolf, Kees, de Kroai en al zijn andere loopbuddies aan hun lot overlaten of…. Volgende week stiekem Stockholm om het af te leren ??

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.