October 6th 2018 – Westerkwartier Marathon, Leek

Dat was zwaar kloten! Een afgang, niets meer en niets minder. Was ik al afgestapt van het hele ultra-gedoe, omdat dat vaak een een stapje te ver voor me was, vandaag was een gewone weg-marathon al te ver.
Ik kan er geen verklaring voor vinden, maar na een kilometer of 36 was het helemaal op. Ik lag nog in prima positie voor een podium-plek. Conditioneel mankeert er ook weinig aan, maar de benen wilden niet meer.
Tot drie keer toe zelfs moeten zitten/liggen omdat wandelen ook niet meer ging. De kuit-spieren trokken op allerlei plekken constant in een stuip (maar geen kramp!).
Had zeker genoeg gelletjes genomen, geen idee. Zwaar geirriteerd die laatste kilometers (in een uur tijd) wandelend eruit geperst en nog wel gefinished. Als ik de kans had gekregen, was ik eerder uitgestapt. Maar ja, hoe kom je dan bij je auto.
Hardlopen… was is de lol eraan?

P.S. Lief dagboek. Winnende tijd was overigens 3:11. Een tijd die ik 2 weken geleden nog vrij makkelijk liep. En m’n trainingswaarden zijn in die 2 weken verbeterd. Zwaar geïrriteerd!