“Dat was een deceptie” waren de legendarische woorden van Michels na de eerste verloren poule-wedstrijd op het EK 1988. Dat liep uiteindelijk goed af. Of dat ook voor mij gaat gelden bij het Sallands Cross Circuit wordt na vandaag wel heel lastig.
Het was vandaag even kijken hoe het er voor stond na de inspanningen van vorige week. Die wedstrijd was op zaterdag dus ik had 8 dagen om te herstellen. Afgelopen woensdag probeerde ik weer een beetje te trainen, maar na 3 kilometer was de pijp leeg. Ik heb in die paar kilometer wel een paar intervallen kunnen doen, maar de benen waren nog volop verzuurd.
Toch wel met wat vertrouwen naar Luttenberg, dus.
Een van de twee leiders in het klassement was er vandaag niet, dus om goede zaken voor het klassement te doen moest ik vandaag eigenlijk tweede (in mijn categorie) worden. De “klim-etappe” van het Sallands Cross Circuit werd het genoemd. Iets meer dan 350 deelnemers stonden aan de start voor de 5 kilometer. Met daarin 1 keer de beklimming van de Luttenberg, waarvan de top op 31 meter hoogte ligt.
Het aanvangstempo was hoog. Ik zag mijn directe concurrent om de derde plaats voor me lopen, maar het ging te hard voor me. Toch kwam ik na de eerste kilometer rond de 3:30 door. Heel erg snel. Het vertrouwen was nog niet helemaal weg.
Toen gingen we het bos in, met de beklimming. Zwaar natuurlijk, maar ik kon hier en daar wat lopers inhalen. Helaas kwamen de eerste 2 lopers niet in zicht. Ik bleef doorlopen in de hoop de concurrentie terug te zien, maar pas op zo’n 500 meter voor de finish zag ik hem weer lopen. Hij had zo’n 30 seconden voorsprong, dat zou ik niet meer gaan redden. Mijn tijd was voor deze wedstrijd niet echt slecht, 19:20 voor iets meer dan 5 kilometer op zo’n parcours, maar de concurrentie was nu eenmaal te snel voor me vandaag.
Misschien volgende keer beter, ik zou dan weer wat meer snelheid moeten hebben…
En het filmpje weer:




