Ja potverdorie…. nog eens aan toe, zeg! (© Toon Hermans). Schijnt dat m’n hartslagmeter al een behoorlijk tijdje de verkeerde waarden aangaf. Als de batterij bijna aan vervanging toe is, merk je verder niets aan het horloge, maar hij schroeft wel even het aantal hartslagen op. In een mooie constante lijn, zodat je denkt dat alles in orde is met je horloge maar niet met je hartslag.
Nou, dat betekende dat het er nog niet zo slecht voorstaat. Goed, de conditie is nog niet best, en de beentjes zijn door het weinige lopen niet echt sterk, dus vandaag maar weer eens een marathon opgepikt en deze week maar weer eens gaan trainen.
Die marathon, die viel nog niet mee!
Van tevoren las ik dat de marathon voor een groot gedeelte onverhard zou zijn (bospaden en dergelijk), en er zaten wat hoogtemeters is. Klonk prima dus. Op naar het Zuid-Westen.
Bij de start (om 10:00 uur) was er al geen wolkje meer te bekennen, en scheen de zon vol op het bolletje. Dat bleef de hele dag zo, en dat maakte het niet makkelijker.
De eerste helft van de marathon was prima te doen, en bevrijd van het juk dat hartslagmeter heet, ging ik er wat sneller tegen aan.
De kilometers kabbelden zich voort langs fraaie prieeltjes en paradoxale vergezichten van heidevelden en windmolens (© Mulisch? Nee hoor, ik schud ze zo uit de mouw). Vanaf zo’n 28 kilometer werd het parcours zwaar met heuveltjes, duinen (huh?) en mul zand. Toen hadden de beentjes het snel gehad. De kilometertijden liepen rappies op, en heb het verder laten lopen, met als enige doel binnen de 4 uur te finishen, toch altijd nog een stuk sneller dan vorige week op een stratenparcours onder veel makkelijkere omstandigheden. En dat lukte ruim (3 minuten)
Maar goed, die tijd is niet best natuurlijk, maar ik kan nu weer vooruit kijken, gaan trainen, en zorgen dat de weg naar boven weer wordt ingeslagen.
Volgende week: Litouwen!
Misschien volgen er nog een paar foto’s