March 12th, Sallandtrail (50km), Nijverdal

De locomotief begint langzaam maar zeker weer op stoom te raken.
Na anderhalf jaar weer eens een maand voluit kunnen trainen zonder blessures. Hopen dat we het nu een tijdje volhouden.
Vandaag de Sallandtrail op het programma, een mooie trail en persoonlijk een goeie test. Het 5-jarig lustrum en ook mijn 5e deelname aan deze race. Tradities zijn er om in ere te houden.
Dolfie vandaag weer aan mijn zijde, hij verlegd nu wekelijks zijn grenzen. Vandaag een niet eerder gelopen 50km en dan ook nog eens op een redelijk zwaar parcours, als je het vergelijkt met een weg over asfalt.
Om kwart over 9 gingen we van start. Nog even de start van de 75km lopers meegepakt, nog wat bekenden gesproken en Gerik had mijn handschoenen meegenomen die ik 2 weken geleden in Sint-Annen had laten liggen. De goeie service hield niet op bij zijn huis!
Dan de start. Dolfie had geopperd om op 5:30/km weg te gaan en dat in het tweede gedeelte te laten oplopen. En zo geschiedde.
Ik was toch wat huiverig geworden van mijn slechte dag van twee weken geleden, dat zou toch hopelijk niet nog een keer voorvallen?
De kilometers vlogen in de eerste omloop (voornamelijk door het bos) best wel snel voorbij. Het was perfect loop-weer en de verzorgingspost op zo’n 12.5 km moet je zien om te geloven. Het is één van de handelsmerken van de Sallanddtrail. Ik hield het bij een stukje appelkruimelvlaai. Toch wel lekker hoor, en het levert de nodige energie die we nog nodig zouden hebben!
En dan kun je voor de 5e keer die eerste 25km lopen, maar als je als lemmingen achter elkaar aanloopt, en de voorste mist even een lintje of bordje, tja, dan heb je zo 20 man die even verkeerd lopen. Gelukkig hadden we het snel in de gaten, ik had ook nog eens voor de zekerheid de navigatie op m’n horloge, en ik denk dat het slechts een paar honderd meter om was. In vaktaal noemen “we” dat gratis extra meters. Verder volgden de bekende punten als Avonturenpark Hellendoord en natuurlijk de ‘gevreesde” Kuul.
We liepen met nog redelijk wat mensen in de buurt.
Daarna was het een doorkomst bij start/finish om de tweede 25km in te gaan. Die zou leiden over het prachtige heidelandschap op de Sallandse Heuvelrug. Ik had al snel in de tweede ronde in de gaten dat het vandaag goed zat, en finishen geen probleem zou zijn. Dat wil niet zeggen dat het allemaal vanzelf ging, de beentjes werden zeker vermoeid, maar ze waren goed genoeg voor vandaag.
Dolfie vertoonde, naarmate de trail vorderde, toch wat tekenen van vermoeidheid, maar de held wilde ook niet het achterste van z’n tong laten zien; volgende week wil hij bij de marathon in zijn eigen woonplaats Utreg weggaan op een pr van 3:10. En dan 50km lopen als voorbereiding. Ach, ik was blij dat mijn allergoeiste vrind erbij was.
Twee verzorgingspostjes in het tweede gedeelte met de altijd vrolijke vrijwilligers. We liepen inmiddels helemaal alleen met meestal niemand in zicht voor of achter ons, dus alle tijd voor een kort praatje bij de postjes omdat we de enige “bezoekers” op dat moment waren. Complimenten en succes-wensen van de vrijwilligers en van onze kant de vragen hoe zij de dag ervaarden. En tijd voor grappen en grollen, het lijdt even af van de vermoeidheid, heerlijk die vrolijke bende van de vrijwilligers.
Die vermoeidheid kwam er wel. Het tweede gedeelte over de heide was heel erg veel vals plat of kleine heuveltjes over zanderige paden. Dat maakt het een trail!
En het zonnetje was heerlijk in combinatie met de temperatuur. Voor mij ging het prima, het was vertrouwen tanken voor de 60km op Ameland volgende week.
De laatste kilometers gingen in. Gelukkig was de laatste kilometer op een redelijk vlak pad en niet op het daaronder gelegen mountainbike (?) pad dat op en af ging.
Daarna was het de laatste draai naar de finish waar we overheen liepen toen er net twee deelnemers van de 75 kilometer vlak voor ons hun laatste ronde van 25km ingingen. Zodoende de high-5 met organisator Bertus gemist, dus hebben we even wat bijgedronken en hem daarna een hand gegeven met een welgemeend tot-volgend-jaar!
Het was weer heerlijk lopen, en het gaat zeker de goeie kant op. Het belooft eindelijk weer eens een mooi hardloop-jaar te worden.
En Dolf? Die was de kramp net voor, maar dat was niet iets wat een broodje shoarma niet goed kon maken!

Nog een speciaal dankwoord voor onze Noord-Ierse vriend The Earl die ons vandaag de inspiratie en kracht gaf om op de moeilijke momenten het tempo erin te houden. The Earl, zonder twijfel op dit moment zittend aan de hoek van de bar: “Het ga je goed, en de dag dat we elkaar weerzien komt elke dag dichterbij. Deze was voor jou!”