October 8th 2017 – Colombo Marathon (Sri Lanka)

Wat een ontzettende kloten-marathon! Jahaa, dat mag ook gezegd worden.
Het begon al bij het ophalen van de startnummers. Uitgebreide medische tests, hartfilmpjes, bloeddruk, longen; alles werd gecheckt. De buitenlandse deelnemers ondergingen het maar een beetje lachend. Vooruit maar weer. Na alle controles en van hot naar her te worden gestuuurd, mochten we eindelijk het startnummer ophalen. Een uitgeknipt stuk stof. Geen chip. En dan krijg ik al weer jeuk.

Medische onderzoeken


De volgende morgen gingen we om 7 uur van start met 9000 man tegelijk. Waarvan er maar een heel klein gedeelte (100/200 man??) de marathon liepen. En dan krijg je weer het voorspelbare gedrag dat mensen er sprintend vandoor gingen maar al na 500 meter vlak voor je stopten omdat ze al te moe waren. En na 800 meter haalden ze je weer in om daarna weer te stoppen. Ik heb het vaker meegemaakt. Het is even slalom-lopen.
Na even door het centrum te hebben gelopen kwamen we op de snelweg. En die was niet afgezet! De oude vieze bussen en vrachtwagens scheurden vlak langs je heen.
Vlak voor het halve kilometerpunt kwamen we op een iets kleinere weg terecht. Het verkeer bleef echter hetzelfde, zodat je nu zelfs af en toe werd klemgereden door bussen die je inhaalden en je dan vlak voor je neus klemreden om passagiers in- of uit te laden. Nou ja, het zal er bij horen in Sri Lanka.
Dan volgt nu het oordeel over het pacours. Ik heb nog een seconde of 10 nagedacht of ik wel eens een lelijker parcours had gezien, maar dat was vergeefse moeite. Vieze drukke straten, met het vuilnis gewoon aan de kant van de weg gedumpt. Niet in vuilniszakken uiteraard.
Alleen de laatste weg naar de finish was nog enigszins te doen. Niet dat het daar zo schoon of mooi was, maar met de palmbomen aan de kant van de weg, valt daar als Nederlander nog iets leuks in te vinden. Maar daar was ik nog niet.
De eerste 3 marathons hier in Azië was ik er al 3 x ingetrapt. Ook vandaag werd er weer bewolking en regen voorspelt. En ook vandaag scheen de (felle) zon weer op de steeds dunner wordende haardos. En dat is nu de enige plek waar ik altijd verbrand. Terwijl ik gewoon een buff in m’n koffer had gegooid. Niet slim!
Oh, dan komen we nu bij de waterpostjes. Die bestonden, het woord zegt het al, uit water. Water en niets anders dan water!
Dan kun je 400 medische onderzoeken per deelnemer doen maar een niet al te intelligente ezel kan op z’n vingers natellen dat het niet gezond is om zonder energie een marathon te lopen. Was het zou zo moeilijk geweest om wat bananen (hebben ze in overvloed) voor die (hooguit) paar honderd marathon-lopers neer te leggen?
Na een kilometer of 25 ging het lichtje bij mij wel uit. Helaas moest ik vanaf toen al wandel-stukken inlassen. En dan duurt het nog langer voordat je bij de waterpostjes bent. Ik raakte redelijk uitgedroogd. Niet echt lekker.

Passage van mijn hotel


Ik sleepte me voort. M’n laatste marathon voor 5 maanden, kom op! Maar echt hardlopen zat er niet meer in. Ik werd overigens ook niet door heel veel mensen ingehaald, vrijwel iedereen om me heen wandelde ook grote stukken. En ik had de indruk dat ik, positioneel gezien, nog best wel redelijk voorin liep. Op het peloton Afrikanen na, dat voor de geldprijzen (1 t/m 10) ging.
Was er dan niks positief te melden? Jawel. Op zo’n 2km van de finish – het lukte me zelfs in die laatste kilometers niet om een lang-durend looppasje in te zetten – stond het personeel van mijn fantastische hotel waarschijnlijk al een uur te wachten met een ijskoude fles water. Terwijl ik op dat moment net op zoek was naar een kraampje waar ze misschien cola zouden verkopen, want ik was helemaal uitgedroogd. Daar werd ik wel heel erg vrolijk van!
Ik spaarde me (uuuh) voor de laatste 100 meter om nog met veel moeite een looppasje in te zetten, met m’n mobiel in de hand.
Er werd zowaar nog een lint voor me gespannen. Finish na iets meer dan 4 uur en 40 minuten. In de laatste kilometer begon het zowaar nog te regenen. Rijkelijk laat, het had mij zo maar een uurtje in de tijd kunnen schelen.
Niet iets om trots op te zijn, maar het was vandaag niet anders. Lekker even water drinken bij de finish dan? Neen! Ook dat zat er niet in. Er stond wel een kraampje waar ze wat te koop hadden. Maar ik nam de tuk-tuk om 2 kilometer terug te rijden naar mijn hotel, waar ze om even na 11-en (eigenlijk werd het ontbijt hier tot uiterlijk 10 of 11 uur geserveerd) het ontbijt voor me klaar hadden staan! Niets dan lof voor die prachtige service.

Heerlijk ijskoud water


En niets dan gemopper over deze marathon, want het ergste komt nog. Er is/komt waarschijnlijk geen tijdswaarneming.
Met de leden van de Country Marathon Club (clubje van mensen die in vele landen marathons lopen), waarvan er vandaag 4 aanwezig waren, hadden we al afgesproken om zelf de tijd op te nemen. Iets wat je natuurlijk altijd wel doet. Maar toch, schandalig dat een officiele AIMS-wedstrijd geen uitslagen registreerd.
Als iets goed is, of mooi, dan mag dat zeker gezegd worden. Dit was een aanfluiting!

Update: Vooruit, toch nog handgeklokte uitslagen, waarmee de marathon toch officieel voor de lijstjes meetelt. Daar wel blij mee!

Finish:



Illuster gezelschap vlak voor de start. De dame is de officiële wereldrecordhouder aantal gelopen marathons. Een paar duizend! Naast mij Edson die met zo’n 105 landen in de top 5 van de wereld staat met het aantal landen gelopen marathons. Rechts Dieter ook niet kinderachtig met meer dan 80. En dan kom ik nog maar net kijken met tegen de 50.

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.