Halve van Hoogland
Drie dagen terug uit El Salvador, met volgend weekend één van de hoofddoelen van dit jaar, de NK 10km op de weg in Utrecht. Vandaag dus maar eens testen hoe het er voor staat. Een sterke 5 km in Amersfoort stond er op het programma. Ik had een paar redenen om deze wedstrijd te kiezen. Zoals gezegd, een test voor volgende week; wat is er mogelijk? Verder was dit een officieel gecertificeerde wedstrijd, zodat je een eventueel persoonlijk record met recht mag claimen. Verder een sterk bezet deelnemersveld. Om de prijzen zou ik niet mee kunnen doen, maar je hebt wat meer mensen om je heen om je op te stuwen naar een betere tijd.
Ik dacht dat het wel goed stond met de vorm. Meer dan 500 man stonden er vandaag aan de start van de 5km, met een startgebied dat als een trechter was ingericht. Ik stond dan ook al vrij vroeg voor mijn doen bij de start, want het was belangrijk om vooraan te starten om geen tijd te verspelen met langzame lopers voor me. Een mooie plek op de 2e rij, niets aan de hand. TOT!!! Totale paniek! M’n horloge had het begeven! En dan merk je pas hoeveel informatie je van dat verrekte ding krijgt. Je kunt niet even kijken hoe ver je bent, of hoe ver het nog is. Ook kon ik dus niet zien hoe snel ik liep. In trainingen kan ik het redelijk inschatten, maar bij wedstrijden (adrenaline?) loop je vaak iets te hard in het begin. Het horloge helpt je om het juiste tempo te lopen.
Maar goed, het was niet anders, hij had het begeven.
De start. Er liepen weer wat kinderen en jongens in voetbalshirts voor me (zo’n voetbalshirt is garantie voor een loper die te hard van start gaat). Verder hoorde ik een man in een oranje shirt naast me zeggen dat hij weg wilde gaan op 3:30-3:40 per km. Mijn pr stond op 3:42 gemiddeld, die zou iets te snel voor me zijn dus. Ik startte rond de 15e positie. Vooraf had ik op plek 10 gemikt. De eerste kilometer haalde ik er een paar in. Maar geen idee hoe hard ik liep. Nu kan ik redelijk op gevoel lopen, maar je voelt je echt gehandicapt als je eenmaal zo’n horloge gewent bent. De man in het oranje shirt liep na 1 km zo’n 10 seconden voor me. Hmm… kan. In de tweede kilometer werd ik ingehaald door twee lopers, waarvan ik er één na 500 meter weer kon terugpakken. Op de helft was er een irritant keerpunt. Een bocht van 180 graden. Kost je toch even wat tijd. Door dat keerpunt kon ik wel de lopers tellen die nog voor me liepen. Ik liep precies in 10e positie.
De man in het oranje shirt liep niet echt bij me weg. Maar wat betekende dat, liep hij langzamer dan verwacht, of liep ik snel? Nog anderhalve kilometer te gaan. Ik had het gevoel dat het wel goed ging, ik kon het tempo er aardig inhouden. Ik verslapte niet. Ook de wetenschap dat het een gecertificeerde wedstrijd was, en zeker voor dit jaar m’n laatste 5km, motiveerden me optimaal. Knallen nu!! De laatste kilometer ging in. De andere loper die me inhaalde in de 2e kilometer had ik nog steeds in zicht. Ineens, op zo’n 800 meter voor de finish ging zijn tempo behoorlijk omlaag. Geen idee waarom. Ik haalde hem in. De man in oranje liep zo’n 20 seconden voor me zag ik op een lang stuk. Dat zou een heel goed teken kunnen zijn. Er was veel publiek op de been, en de laatste honderden meters deden pijn, maar ik had het gevoel dat het goed ging. De laatste draai naar de finish, de speaker kondigde mijn komst aan. Met een meter of 10 te gaan keek ik naar de klok… 18:08!!!! Dat was heeel erg snel. Ik kwam over de finish en kreeg direct mijn eindtijd van de speaker te horen. 18:12, een dik en dik persoonlijk record! Heerlijk en totaal kapot over de finish. Erg diep gegaan, maar who cares! Zeer tevreden met deze tijd die ik misschien nooit meer ga verbeteren. 9e plek in totaal, prima.
De vorm lijkt goed. Hopen dat ik de komende week goed doorkom, en de weersomstandigheden volgende week meewerken. Dan staat de Singelloop in Utrecht op het programma, en daar hoop ik op een nieuw pr, op de 10km.