October 21st 2018 – Yerevan Marathon, Armenia

Start, met Jaap naast me in oranje

Drie dagen na Baku stond de Yerevan Marathon op het programma. In tegenstelling tot Baku was dit wel een grotere wedstrijd. Al jarenlang een halve marathon hier, dit jaar voor het eerst de marathon-afstand.
Een paar duizend deelnemers als je alle afstanden rekent, uiteraard de minste op de marathon; hooguit een paar honderd man.
The Ususual Suspects waren allemaal weer aanwezig. Dit keer ook Jaap (en vrouw Mea), Nederlands recordhouder qua landen waarin een marathon is gelopen. Dit was al zijn 78e. Ter vegelijking, dit was mijn 54e.
Leuk even bijgepraat.
Om 8 uur al van start. Prima. Er was eerst een aanloop van een kilometer of 7, waarna we een parcours van 5 kilometer heen- en weer moesten lopen. Veel vals plat, en soms echt even heuvelop. Maar wel een mooi parcours, dat scheelde!
Ik was warempel ‘s morgens vergeten mijn horloge mee te nemen. Je voelt je bijna gehandicapt. Des te mooier om achteraf weer te lezen dat je (vooral die 3 x heen en 2x terug op het middenstuk, stukken van 5 kilometer) uiterst vlak heb gelopen.
Dat betekend dus ook dat je mensen inhaalt. Zelf ben ik ook 1x ingehaald. Jon, een Londenaar die ik al eerder was tegengekomen, liep de eerste helft een stukje achter mij, en finishte uiteindelijk een stukje voor me (klein half minuutje?). Net als ik, loopt hij liever alleen dan 42 kilometer tegen elkaar lullen, of je snelheid moeten aanpassen aan iemand anders.
Het ging dus weer uitstekend. Ik had wel weer de (t)overdosis pijstillers genomen (voor de zekerheid), maar of het echt nodig was…
De heuvels verteerde ik verrassend goed, de laatste klim een paar kilometer voor de finish was vals, gemeen en stijl, maar moest wel gedaan worden. Boven aangekomen moesten we nog even een 6-baanse-weg oversteken die niet afgezet was. Tja, we waren in Armenië.
De finish kwam in zicht. Ik kon nog heerlijk ietsje versnellen om op een 22e plek te eindigen. Helaas net een tweede plek in mijn leeftijd, de Hongaar die ik (uiteraard) kende en onderweg als we elkaar tegenkwamen steeds groette, bleek even oud als ik te zijn, en hij ging er met de bos bloemen vandoor. Het is hem van harte gegund.
Blij met de finish, een mooie medaille, en nog even heerlijk afgepilst in een mooi cafeetje in een park met het zonnetje erbij. Niks meer aan doen!

Finish!

This entry was posted in Marathons. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.