November 11th 2018 – Khao Yai Trail Marathon, Thailand

De week na De Hel Van Laos, togen we naar Khao Yai voor een trailmarathon.
Ik had de hele week niet kunnen trainen met de verstuikte enkel en moest hem laten rusten. Flink ingetaped, en toch maar een poging wagen. Een minimale warming-up gaf me weinig vertrouwen. Voor de wedstrijd dus direct maar weer aan de pijnstillers. Jaja, ik weet het, heel onverstandig, maar ik was al een keer voor niks in Thailand geweest toen de Bangkok Marathon op het laatst werd afgelast.
Deze keer toch echt een poging doen.
Vlak na zonsopgang van start. Gelukkig was het in het begin flink bewolkt. Een overwegend vlak parcours, maar natuurlijk nergens echt vlak. Het was eigenlijk constant vals plat. In de eerste paar kilometers bij een verkeerde beweging een flinke pijnscheut in m’n enkel. Alsof je hele lichaam onder spanning werd gezet. Ik startte in ongeveer 10e positie, maar klom in de eerste kilometers al op naar de 7e positie. Er mochten hier 5 man naar het podium, en met die prijzen (en bokalen!) hier sloeg ik dat niet af. Ik bleef dus gewoon mijn eigen tempo houden, meestal pak ik er nog wel wat terug. Als m’n enkel het maar hield.
Na een kilometer of 10 verdween de pijn langzaam maar zeker. Mooi!
Soepel liep ik niet, in de mooi-lopende afdalingen kon ik niet echt de lange pas er vol op zetten, maar de snelheid bleef voldoende.
Ik kan niet zeggen dat het een heel mooi parcours was. Je verwacht toch wat leuks van een (grote) trailrun in Thailand. En er waren in dit Nationale Park ook zeker mogelijkheden, maar ze lieten het hier bij paden, omringt door bomen, met weinig uitzicht. Nou ja, dan maar voor de prijzen gaan. En zo tegen halverwege kwam ik inderdaad in de felbegeerde 5e positie te lopen. Maar toen kreeg ik het moeilijk. De zon kwam er steeds iets meer aan te pas, en het liep nu al een tijd langzaam omhoog. Heel erg vermoeiend, je wil zo graag even wandelen, zoals die vele andere deelnemers die ik nu tegenkwam na het wisselpunt halverwege. Iedereen groette me en dat is de eerste 100x nog wel leuk, maar… afijn, u snapt het. Met heul veul pijn en moeite bleef het looppasje erin. Korte steile klimmetjes daargelaten. Ondertussen had er even een wisseling plaatsgevonden. Vlak nadat ik de nummer 4 had ingehaald werd ik even later zelf ook ingehaald. En dus bleef ik 5e. Maar in een tweede gedeelte worden ingehaald ben ik niet echt gewend, dus was nu bang dat er nog meer gevaar van achteren kwam. Dus moest het looppasje erin blijven. Die podiumplek wilde ik behouden. En dat werd een mentale training. Waar ik ondertussen tussen de veelal wandelende halve marathon-deelnemers terecht kwam, wilde ik (en vooral de beentjes) dat ook erg graag, dat wandelen. Maar dat kon ik me niet veroorloven.
Maar de finish kwam steeds dichterbij, en toen ik even bijtankte bij een postje, keek ik even achter me. Alleen maar zwarte startnummers van de halve marathon, geen rode van de hele. Dat gaf vertrouwen. Genoeg om die laatste kilometers er nog uit te persen. Na 3:54 was de finish daar. 5e plek, jippie.
Het parcours mocht dan niet heel mooi zijn (ook niet lelijk), de organisatie was prima. Goed aangegeven parcours, prima postjes en na afloop een maaltijd en drinken.
De vrouw was inmiddels ook al gefinsht op de halve, en die was al, net als vorige week in Laos, naar het podium geweest. Zo wist ik dus dat ik letterlijk een koffer vol met prijzen kreeg. En een heule dikke bokaal. Dikke prima!
En zo liepen er 2 mensjes een aantal dagen door Thailand met een opvallende tijgerbalsum (hoofdsponsor) koffer rond.

This entry was posted in Marathons, Trail. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.